June 2006

You are currently browsing the monthly archive for June 2006.

Een van de raadsels tussen de schatten van Farao Tutankhamun was een groen scarab, waarvan men niet goed wist van wat voor soort glas dit gemaakt was. Wetenschappers hebben dit nu ontraadseld en denken dat het glas is ontstaan in de oostelijke Sahara door een meteoor inslag.

Toevalligerwijs hadden we het een paar dagen geleden reeds of meteorieten die in de dit gedeelte van de Sahara waren gevallen.

Opgeslagen onder: meteorieten

Een van de raadsels tussen de schatten van Farao Tutankhamun was een groen scarab, waarvan men niet goed wist van wat voor soort glas dit gemaakt was. Wetenschappers hebben dit nu ontraadseld en denken dat het glas is ontstaan in de oostelijke Sahara door een meteoor inslag.

Toevalligerwijs hadden we het een paar dagen geleden reeds of meteorieten die in de dit gedeelte van de Sahara waren gevallen.

Opgeslagen onder: meteorieten

Een vorige keer hebben we besproken wat de hagel geweest kan zijn tijdens de slag bij Gibeon, in dit artikel wil ik dieper ingaan op de bekende passage:

Zon, sta stil te Gibeon, en gij, maan, in het dal van Ajalon!
En de zon stond stil, en de maan bleef staan, totdat zich het volk aan zijn vijanden gewroken had.

(Jozua 10:12-13)

Velen hebben zich afgevraagd wat met deze passage is bedoeld en hebben verschillende hypotheses bedacht.

  1. De rotatie van de Aarde om zijn as is tijdelijk gestopt, door een cosmische bijna botsing, waardoor het leek dat de Zon en Maan stil bleven staan;
  2. De Aarde ging door een cosmische bijna botsing in een andere baan om de Zon;
  3. Een zonsverduistering;
  4. Er wordt niet letterlijk gesproken over een stilstand, derhalve gaat het om iets anders.

Als we de boeken van Dr. Immanuel Velikovsky en Zecharia Sitchin lezen, dan zou deze stilstand daadwerkelijk gebeurd zijn doordat de planeet Venus uit de buitenste regionen langs de Aarde scheerde en uiteindelijk in haar huidige baan kwam. Door deze cosmische bijna botsing zou de Aarde tijdelijk gestopt zijn in haar rotatie om haar as. Als bewijsmateriaal halen ze verschillende legenden aan uit de gehele wereld, bijvoorbeeld: Azteekse legenden geven sterk de indruk, dat de piramiden van de Zon en de Maan gebouwd werden ter herinnering aan de dag, waarop de zon niet opkwam. Deze gebeurtenis in Amerika is opgetekend in de kronieken van Montesinos, die een dag beschrijven, waarop de zon in de Andes verstek liet gaan. Deze ongewonen gebeurtenis vond plaats in het derde jaar van de regering van de voor-Inca vorst Titu Yupanqui Pachacuti 11, toen “er twintig uur lang geen dageraad was“. Sitchin heeft deze waarneming in exact 1391 v.Chr. gedateerd. Ook een zekere Sara L. Gardner heeft, in haar afstudeeropdracht aan de University of Arizona, gespeculeerd over deze tekst, zij suggereerde dat de opgerichte stenen te Tel Gezer in Israël een plaats is waar astronomische observaties werden gemaakt. Deze oprichting van de stenen zijn terg te dateren to 1600 v.Chr. en zouden te maken hebben met de tekst in Jozua. Wat opvalt is dat er al honderden jaren zitten tussen deze twee verhalen. Als we de overige legenden zouden bekijken dan blijkt dat een precieze datering zeer moeilijk is vast te stellen, omdat ook deze zeer afwijken in tijd.

Als we naar de fysieke gevolgen kijken van een stop in de rotatie van de Aarde dan blijkt dat er een aantal zeer grote bezwaren hangen aan deze theorie. Eerst een korte natuurkunde les: U rijdt in een auto met grote snelheid, plotseling moet u remmen, wat gebeurd er? U vliegt vooruit. Dit zelfde zou ook gebeuren als de Aarde plotseling in haar rotatie zou stoppen, alles wat los zit zou van zijn plaats bewegen. Het water in de zeeën zouden door deze krachten grote overstromingen veroorzaken, als het water van de Middellandse Zee zou richting Israël gaan. Hier is in de tekst van Jozua geen sprake van, ook wordt dit niet genoemd in de vele legenden die deze heren aanhalen. Enige mogelijke uitzondering zou een Egyptische hieroglyph zijn vertaald door Fernand Crombette, waarin sprake is van een overstroming in Egypte.

Als we kijken naar de tweede theorie dat de aarde door een cosmische botsing in een andere baan om de Zon zou gaan draaien, dan kunnen we dat vergelijken met een emmer vol water welke we in de rondte draaien, als we dit hard genoeg doen dan valt er geen water uit, en nu komt het leuke als we de emmer loslaten dan blijkt dat het water niet direct uit de emmer valt. Dat het water uiteindelijk wel er uitgaat komt omdat er andere objecten in de buurt zijn zoals een balk of de grond waarmee de emmer in botsing komt. Dit is een voorbeeld van de middelpuntvliedende kracht. Een ander bekend voorbeeld van de middelpuntvliedende kracht is de getijdenwerking op Aarde, welke ontstaat door de zwaartekracht invloeden van de Maan en de Zon. Als volgens deze theorie een derde lichaam in de buurt van de Aarde zou komen, dan is het inderdaad mogelijk dat door de grote krachten de Aarde in een andere baan zou worden gebracht, echter ook hier kleven een aantal bezwaren. Door de krachten die dit derde lichaam op de Aarde (en de Maan) zou uitoefenen, zouden er grote spanningen op de aardkorst ontstaan met als gevolg dat er aardbevingen en grote vulkaanuitbarstingen zouden ontstaan. Ook zouden we gevolgen zien in de de getijdenwerking, deze zouden veranderen door de invloed van dit derde lichaam, met alle gevolgen als overstromingen of juist het droogvallen van dien. Tot slot is er nog een ander probleem, als de Aarde in een andere baan om de Zon zou gaan draaien dan zou dit ook invloed hebben op de temperatuur. Hoe verder van de Zon hoe kouder. Daarnaast al zouden al deze problemen opgelost zijn, dan blijft er nog een probleem over, in de observaties van de afgelopen eeuwen zouden we moeten merken dat er een verandering aanwezig was, bv. de rotatie van de Aarde zo moeten veranderen. Dit is niet geconstateerd.

De theorie dat het een zonsverduistering zou zijn is zeer onwaarschijnlijk, bij een zonsverduistering bevindt de Maan zich voor de Zon, terwijl we in de tekst lezen dat deze zich bijna tegenovergesteld van elkaar bevonden.

We kunnen ons afvragen, wat dan wel met deze zonstilstand wordt bedoeld. Prof. Dr. Claude Mariotini heeft reeds aangehaald dat vanuit het Hebreeuws ook een andere verklaring kan zijn, nl. dat Jozua helemaal niet vroeg of de Zon en de Maan stil moesten blijven staan, maar dat ze zich stil moesten houden. Met ander woorden, dat ze niet helderder moesten blijven schijnen, maar dat het Ajalon dal in duisternis moest blijven gehuld. Als dit waar is, dan wordt dit ondersteund door het eerder genoemde feit dat er een hagelstorm aanwezig was. De details hiervan hebben we eerder besproken en toen is aangegeven dat over het algemeen zo’n hagelbui niet langer dan een 30 minuten aanhoudt. Echter in sommige gevallen wil het dat de wolken zo dik zijn dat er een duisternis voor langere periode kan optreden. Een bekend voorbeeld is de “Grote duisternis van Nieuw Engeland” op 19 mei 1780, waarvoor tot op heden geen goede verklaring voor is gegeven. Uit verslagen van die dag bleek dat het zeer donker was en dat met slecht met veel kaarslicht iets kon lezen.

Als deze situatie zich ook voordeed bij Jozua, dan blijkt dat hij van deze storm en latere duisternis veel voordelen had. Als eerste werden de vijanden gedecimeerd door de hagelstenen, door de aanhoudende duisternis konden de vijanden niet onderscheiden of hun doden nu door de hagelstenen of door het leger van Jozua waren gevallen. Jozua maakt gebruik van deze verwarrende situatie en valt ze aan blijft ze achtervolgen. Deze taktiek is een zeer bekende, ook afgelopen week heeft het Israëlische leger nog gebruikt gemaakt door in de duisternis aan te vallen, door eerst alle lichtbronnen (ie. Energiecentrales) uit te schakelen.

  • Alfond, Alan F., Goden uit de Kosmos p. 370-371
  • Archaeoastronomy, Vol. 5, No. 4, p.10, James, Cary, Joshua’s “Standing Sun” at Gibeon: Biblical Archaeoastronomy?
  • Crombette, Fernand in Cercle Scientifique et Historique, France and Belgium
  • Crombette, Fernand, Verdique Historique de l’Egypte Antique
  • Dow, Joseph, History Of Hampton, Chapter 12 — Part 14
  • Irish Astronomical Journal p. Vol. 10, p. 6:294 (1971), Joshua’s Feat
  • Keith C. Heidorn, New England’s Dark Day, http://www.islandnet.com/~see/weather/almanac/arc2004/alm04may.htm
  • Monthly Notes of the Astronomica
    l Society of South Africa, Vol. 10, page 6 (1941), R.B. Borcherds, Some remarks on “WORLDS IN COLLISION”
  • Sitchin, Zecharia,The lost realms, hfd 7, p 151-154
  • The Observatory, Vol. 27, p. 103-104 (1904), Monck, W. H. S., Astronomy in the Book of Joshua “be silent” ipv. “stand still”
  • The Observatory, Vol. 27, p. 57-63 (1904), Maunder, E. W., Note on an early astronomical observation recorded in the Book of Joshua
  • Velikovsky, Dr. Immanuel, “Worlds In Collision” (1950)
  • Volkssterrenwacht Urania, Het aarde-maan stelsel, http://www.urania.be/sterrenkunde/hemelmechanica/aarde-maan.php
  • White, James Edson, De Komende Koning p. 154-168: De verduistering van de zon

Opgeslagen onder: Zonstilstand (Jozua), Duisternis, Jozua 10:12 en 13

Een vorige keer hebben we besproken wat de hagel geweest kan zijn tijdens de slag bij Gibeon, in dit artikel wil ik dieper ingaan op de bekende passage:

Zon, sta stil te Gibeon, en gij, maan, in het dal van Ajalon!
En de zon stond stil, en de maan bleef staan, totdat zich het volk aan zijn vijanden gewroken had.

(Jozua 10:12-13)

Velen hebben zich afgevraagd wat met deze passage is bedoeld en hebben verschillende hypotheses bedacht.

  1. De rotatie van de Aarde om zijn as is tijdelijk gestopt, door een cosmische bijna botsing, waardoor het leek dat de Zon en Maan stil bleven staan;
  2. De Aarde ging door een cosmische bijna botsing in een andere baan om de Zon;
  3. Een zonsverduistering;
  4. Er wordt niet letterlijk gesproken over een stilstand, derhalve gaat het om iets anders.

Als we de boeken van Dr. Immanuel Velikovsky en Zecharia Sitchin lezen, dan zou deze stilstand daadwerkelijk gebeurd zijn doordat de planeet Venus uit de buitenste regionen langs de Aarde scheerde en uiteindelijk in haar huidige baan kwam. Door deze cosmische bijna botsing zou de Aarde tijdelijk gestopt zijn in haar rotatie om haar as. Als bewijsmateriaal halen ze verschillende legenden aan uit de gehele wereld, bijvoorbeeld: Azteekse legenden geven sterk de indruk, dat de piramiden van de Zon en de Maan gebouwd werden ter herinnering aan de dag, waarop de zon niet opkwam. Deze gebeurtenis in Amerika is opgetekend in de kronieken van Montesinos, die een dag beschrijven, waarop de zon in de Andes verstek liet gaan. Deze ongewonen gebeurtenis vond plaats in het derde jaar van de regering van de voor-Inca vorst Titu Yupanqui Pachacuti 11, toen “er twintig uur lang geen dageraad was“. Sitchin heeft deze waarneming in exact 1391 v.Chr. gedateerd. Ook een zekere Sara L. Gardner heeft, in haar afstudeeropdracht aan de University of Arizona, gespeculeerd over deze tekst, zij suggereerde dat de opgerichte stenen te Tel Gezer in Israël een plaats is waar astronomische observaties werden gemaakt. Deze oprichting van de stenen zijn terg te dateren to 1600 v.Chr. en zouden te maken hebben met de tekst in Jozua. Wat opvalt is dat er al honderden jaren zitten tussen deze twee verhalen. Als we de overige legenden zouden bekijken dan blijkt dat een precieze datering zeer moeilijk is vast te stellen, omdat ook deze zeer afwijken in tijd.

Als we naar de fysieke gevolgen kijken van een stop in de rotatie van de Aarde dan blijkt dat er een aantal zeer grote bezwaren hangen aan deze theorie. Eerst een korte natuurkunde les: U rijdt in een auto met grote snelheid, plotseling moet u remmen, wat gebeurd er? U vliegt vooruit. Dit zelfde zou ook gebeuren als de Aarde plotseling in haar rotatie zou stoppen, alles wat los zit zou van zijn plaats bewegen. Het water in de zeeën zouden door deze krachten grote overstromingen veroorzaken, als het water van de Middellandse Zee zou richting Israël gaan. Hier is in de tekst van Jozua geen sprake van, ook wordt dit niet genoemd in de vele legenden die deze heren aanhalen. Enige mogelijke uitzondering zou een Egyptische hieroglyph zijn vertaald door Fernand Crombette, waarin sprake is van een overstroming in Egypte.

Als we kijken naar de tweede theorie dat de aarde door een cosmische botsing in een andere baan om de Zon zou gaan draaien, dan kunnen we dat vergelijken met een emmer vol water welke we in de rondte draaien, als we dit hard genoeg doen dan valt er geen water uit, en nu komt het leuke als we de emmer loslaten dan blijkt dat het water niet direct uit de emmer valt. Dat het water uiteindelijk wel er uitgaat komt omdat er andere objecten in de buurt zijn zoals een balk of de grond waarmee de emmer in botsing komt. Dit is een voorbeeld van de middelpuntvliedende kracht. Een ander bekend voorbeeld van de middelpuntvliedende kracht is de getijdenwerking op Aarde, welke ontstaat door de zwaartekracht invloeden van de Maan en de Zon. Als volgens deze theorie een derde lichaam in de buurt van de Aarde zou komen, dan is het inderdaad mogelijk dat door de grote krachten de Aarde in een andere baan zou worden gebracht, echter ook hier kleven een aantal bezwaren. Door de krachten die dit derde lichaam op de Aarde (en de Maan) zou uitoefenen, zouden er grote spanningen op de aardkorst ontstaan met als gevolg dat er aardbevingen en grote vulkaanuitbarstingen zouden ontstaan. Ook zouden we gevolgen zien in de de getijdenwerking, deze zouden veranderen door de invloed van dit derde lichaam, met alle gevolgen als overstromingen of juist het droogvallen van dien. Tot slot is er nog een ander probleem, als de Aarde in een andere baan om de Zon zou gaan draaien dan zou dit ook invloed hebben op de temperatuur. Hoe verder van de Zon hoe kouder. Daarnaast al zouden al deze problemen opgelost zijn, dan blijft er nog een probleem over, in de observaties van de afgelopen eeuwen zouden we moeten merken dat er een verandering aanwezig was, bv. de rotatie van de Aarde zo moeten veranderen. Dit is niet geconstateerd.

De theorie dat het een zonsverduistering zou zijn is zeer onwaarschijnlijk, bij een zonsverduistering bevindt de Maan zich voor de Zon, terwijl we in de tekst lezen dat deze zich bijna tegenovergesteld van elkaar bevonden.

We kunnen ons afvragen, wat dan wel met deze zonstilstand wordt bedoeld. Prof. Dr. Claude Mariotini heeft reeds aangehaald dat vanuit het Hebreeuws ook een andere verklaring kan zijn, nl. dat Jozua helemaal niet vroeg of de Zon en de Maan stil moesten blijven staan, maar dat ze zich stil moesten houden. Met ander woorden, dat ze niet helderder moesten blijven schijnen, maar dat het Ajalon dal in duisternis moest blijven gehuld. Als dit waar is, dan wordt dit ondersteund door het eerder genoemde feit dat er een hagelstorm aanwezig was. De details hiervan hebben we eerder besproken en toen is aangegeven dat over het algemeen zo’n hagelbui niet langer dan een 30 minuten aanhoudt. Echter in sommige gevallen wil het dat de wolken zo dik zijn dat er een duisternis voor langere periode kan optreden. Een bekend voorbeeld is de “Grote duisternis van Nieuw Engeland” op 19 mei 1780, waarvoor tot op heden geen goede verklaring voor is gegeven. Uit verslagen van die dag bleek dat het zeer donker was en dat met slecht met veel kaarslicht iets kon lezen.

Als deze situatie zich ook voordeed bij Jozua, dan blijkt dat hij van deze storm en latere duisternis veel voordelen had. Als eerste werden de vijanden gedecimeerd door de hagelstenen, door de aanhoudende duisternis konden de vijanden niet onderscheiden of hun doden nu door de hagelstenen of door het leger van Jozua waren gevallen. Jozua maakt gebruik van deze verwarrende situatie en valt ze aan blijft ze achtervolgen. Deze taktiek is een zeer bekende, ook afgelopen week heeft het Israëlische leger nog gebruikt gemaakt door in de duisternis aan te vallen, door eerst alle lichtbronnen (ie. Energiecentrales) uit te schakelen.

  • Alfond, Alan F., Goden uit de Kosmos p. 370-371
  • Archaeoastronomy, Vol. 5, No. 4, p.10, James, Cary, Joshua’s “Standing Sun” at Gibeon: Biblical Archaeoastronomy?
  • Crombette, Fernand in Cercle Scientifique et Historique, France and Belgium
  • Crombette, Fernand, Verdique Historique de l’Egypte Antique
  • Dow, Joseph, History Of Hampton, Chapter 12 — Part 14
  • Irish Astronomical Journal p. Vol. 10, p. 6:294 (1971), Joshua’s Feat
  • Keith C. Heidorn, New England’s Dark Day, http://www.islandnet.com/~see/weather/almanac/arc2004/alm04may.htm
  • Monthly Notes of the Astronomical Society of South Africa, Vol. 10, page 6 (1941), R.B. Borcherds, Some remarks on “WORLDS IN COLLISION”
  • Sitchin, Zecharia,The lost realms, hfd 7, p 151-154
  • The Observatory, Vol. 27, p. 103-104 (1904), Monck, W. H. S., Astronomy in the Book of Joshua “be silent” ipv. “stand still”
  • The Observatory, Vol. 27, p. 57-63 (1904), Maunder, E. W., Note on an early astronomical observation recorded in the Book of Joshua
  • Velikovsky, Dr. Immanuel, “Worlds In Collision” (1950)
  • Volkssterrenwacht Urania, Het aarde-maan stelsel, http://www.urania.be/sterrenkunde/hemelmechanica/aarde-maan.php
  • White, James Edson, De Komende Koning p. 154-168: De verduistering van de zon

Opgeslagen onder: Zonstilstand (Jozua), Duisternis, Jozua 10:12 en 13

Tags:

Hebreeuws (9)

לפני / אחרי

ahrey / lifney

Na / voor

נכון / לא נכון

lo nahon / nahon

Verkeerd /goed

מותר / אסור

asur / mutar

Verboden / toegestaan

ימין / שמאל

smol / yamin

Links / rechts

חדש / ישן

yashan / hadash

Oud / nieuw

Opgeslagen onder: Hebreeuws

Tags:

Vandaag bericht de Jerusalem Post dat honderden Israëlische websites zijn gehacked, dit naar aanleiding van de inval van Israël in Gaza.

Op de meeste websites is de volgende boodschap te lezen: “Hacked by Team-Evil Arab hackers u KILL palestin people we KILL Israel servers”. Onder andere zijn de websites van de Bank Hapoalim, de Rambam Medical center, Bank Otsar Ha-Hayal, BMW Israel, Subaru Israel en Citroen Israel geïnfecteerd.

Over het algemeen hadden deze hackers weinig fantasie, maar op enkele sites hebben ze hun criminele kunstzinnigheid wat meer vorm gegeven:



Update: Ha’aretz: Hackers attack 750 Israeli websites in protest of IDF operation in Gaza

Tags: ,

Hebreeuws (8)

גדול / קטן

katan / gadol

Klein / groot

לאט / מהר

maher / leat

Snel / langzaam

מוקדם / מאוחר

meuhar / mukdam

Laat / vroeg

קרוב / רחוק

rahok / karov

Ver / dichtbij

ריק / מלא

maleh / rek

Vol / leeg

קל / כבד

kaved / kal

Zwaar / licht

קר / חם

ham / kar

Heet / koud

פתוח / סגור

sagur / patuach

Gesloten / open

בפנים / בחוץ

bahutz / befnim

Buiten / binnen

למעלה / למטה

lemata / lemala

Beneden / boven

Opgeslagen onder: Hebreeuws

Tags:

Nadat de inwoners van de stad Gibeon de hulp van Jozua en zijn strijdmacht hadden ingeroepen, vertrekt Jozua ’s nachts met grote spoed van Gilgal naar Gibeon, dit is een afstand van ongeveer 20 km. In de vroege morgen overvalt hij de vijand, die dacht dat de ze nog ver weg waren. Vervolgens deed God de Amorieten in verwarring raken (Joz 10:10), zeer waarschijnlijk door een zwaar onweer op hen los te laten barsten, zodat ze geen geregelde tegenstand kan bieden. De Amorieten lijden een gevoelige nederlaag en moeten vluchten in N.W. richting en proberen via de bergpas van Beth-Horon te ontsnappen naar Azeka en Makkeda. Voordat zij echter deze steden bereikten, waren al velen gesneuveld en nog meer waren er verpletterd door de zware hagelstenen, die God op de Amorieten deed neerstorten (Joz 10:11).

Sommige geleerden hebben gedacht dat het geen gewone hagelstenen waren, maar dat het meteorieten zouden zijn die op de Amorieten neervielen. Nu is het bekend dat in het (recente) verleden verschillende mensen getroffen zijn door neervallende meteorieten. Ook in het Midden-Oosten zijn er een aantal verslagen die zouden kunnen duiden op zo’n fenomeen, zo wordt in de 10 Jaren Analen van Mursili gezegd: “So I marched, and as I arrived at Mt. Lawasa, the storm-god, my lord, showed his godly miracle. He hurled a meteor. My army saw the meteor; (and) the land of Arzawa saw (it). And the meteor went; and struck the land of Arzawa. It struck Apasa, the capital city of Uhhaziti, Uhhaziti fell on (his) knees; and became ill” (Younger 1990, 208). Ook in een brief van Sargon aan een godheid staat “Adad, the violent, the son of Anu, the valiant, uttered his loud cry against them; and with a flood cloud and hailstones (lett. ‘de stenen van de hemel” [NA, An-el]), he totally annihilated the remainder” (Younger, 210), in Omen 261 wordt vermeld, “When it thunders in Sebat, heaven will rain with stones” (Thompson 1900, lxxxi) en als laatste wil ik de Gebal Barkal Stele van Thutmoses III aanhalen “It was not known that you might learn/witness the miracle of [Amun-Re] before the face of all the Two Lands (Egypt). [It was evening, when the enemy troops came near]. [The guards] were about to come to meet in the night to make the regular (change of) watch. There were two hour-watchers; then a star came from the south of them. The like had never happened. It beamed towards them from its position. Not one remained standing there” (Younger, 217).

Tektiet uit Korea, ong 5 cm groot

Naast deze historische vermeldingen zijn er ook op verschillende plekken op aarde grote “meteorieten-velden” gevonden, waaronder in Korea, Vietnam, Antartica en Egypte. In Israël is onderzoek geweest of hier grote getale meteorieten zijn en wel in de omgeving van bovengenoemde locatie van Beth-Horon. In een persoonlijke correspondentie met met Dr. Noah Brosch, Director, van the Wise Observatory in Israel, schreef Dr. Brosch het volgende:

Although some meteorites were found in Israel, I am not aware of any specifically linked to Beit Horon, or dated to about 1500 to 1000BC. Small meteorites would fall at free-fall velocity, after being slowed down by the atmosphere. In order to have a swarm of meteorites slew many Amorites, but no Israelite, the swarm would have to be extremely well concentrated.

Deze laatste opmerking is interessant, dat een meteorieten zwerm zeer geconcentreerd moesten vallen om de Amorieten te raken en niet de Israëlieten. We moeten ons dan ook afvragen of zoiets mogelijk is, Dr Brosch vervolgt dan ook met:

This is normally not the case, as even when the meteors would come in bunches, they would disperse during the atmospheric passage and would leave a rather large (many square km) footprint. This is also true for a large meteor that would have disintegrated at high altitude dropping many meteorites on the ground.

De kans dat het dus om meteorieten gaat is dus zeer klein omdat 1) er geen meteorieten zijn gevonden in deze omgeving; 2) het zeer vreemd zou zijn als deze alleen de Amorieten zouden treffen; 3) er is ook een andere verklaring waardoor de Amorieten getroffen zouden zijn.

In de Bijbeltekst staat heel duidelijk dat het gaat om hagelstenen, dit betekent dat er een storm geweest moet zijn. Prof. Dr. Claude Marriotini beschrijft in zijn blog van verschillende andere stormen in de Bijbel in connectie met straffen van God, al dan niet in combinatie met een veldslag. Het is dan ook logisch om te veronderstellen dat het in deze passage niet om iets anders is.

We kunnen ons afvragen of het mogelijk is of mensen kunnen sterven als ze worden geraakt door hagelstenen. Voor we hier een antwoord op geven eerst een korte achtergrond wat en waardoor hagel nu ontstaat. Hagel ontstaat wanneer kleine ijs- en sneeuwkristallen terechtkomen in luchtlagen met grote onderkoelde waterdruppels. Het bovenste deel van een buienwolk, waar het meer dan 20 °C vriest, bevat ijskristallen, terwijl het onderste deel, met temperaturen tussen -10 en -20 °C, onderkoelde druppels bevat. Door dalende en stijgende luchtbewegingen in de wolk komen ijsdeeltjes op niveaus met veel onderkoeld water. Zo komt het tot botsingen tussen onderkoelde druppels en ijs. De onderkoelde druppels zetten zich af op de ijskristallen, die groeien en ten slotte als hagel uit de wolk vallen. Hagelstenen bestaan vaak uit laagjes die afwisselend mat en helder zijn. In het eerste geval vriezen de botsende deeltjes of druppels onmiddellijk vast; in het tweede geval wordt zoveel water ingevangen dat er een waterlaagje ontstaat dat pas kort daarna bevriest.

In Nederland komt zomerhagel met een diameter van 2 centimeter of meer gemiddeld vijf keer per jaar ergens in het land voor. Vrijwel elke zomer komen plaatselijk ook grotere hagelstenen omlaag: op 23 juli 1996 vielen er in Apeldoorn en omgeving hagelstenen van circa 6 centimeter. Op 6 juni 1998 zijn extreem grote hagelstenen gevallen tot bijna 10 centimeter lengte. Grote stenen zijn door hun gewicht gevaarlijker dan kleine. Bovendien slaan ze met grotere snelheid in. Bolvormige stenen van 3 centimeter halen zo’n 50 km/h, stenen als tennisballen van 6 centimeter wegen ongeveer 100 gram en vallen met 120 km/h. Nog grotere stenen zouden snelheden kunnen bereiken van 300 km/h. Hagelstenen hebben vaak langwerpige uitsteeksels en daarom zegt het gewicht meer over het gevaar dan de afmeting. Grote hagelstenen ontstaan in gigantische onweerswolken die soms tot meer dan 10 kilometer hoogte uitgroeien en waarin krachtige omhoog en omlaag gerichte luchtstromingen voorkomen. Zulke buien gaan vergezeld van valwinden, windstoten of windhozen.


Door deze omstandigheden kan hagel zeer grote schade aanbrengen. Door de snelheid waarmee ze vallen is het zeer goed mogelijk dat getroffen mensen hieraan sterven Daarnaast is het vaak zo dat de hagelbuien zeer lokaal zijn. In 2005 heb ik het meegemaakt dat in de buurt va
n mijn woonplaats grote hagelstenen (zie foto) neervielen op slechts 500 meter van mijn huis, terwijl wij zelf nergens last van hadden. Deze vermelding in Jozua dat de Amorieten stierven door neervallende hagelstenen is dan ook allerminst onwaarschijnlijk, daarnaast is dit onweer een goede verklaring dat zij geen geregelde weerstand konden bieden en moesten vluchten.

Opgeslagen onder: Zonstilstand (Jozua), Hagel, Meteorieten, Jozua 10:11

Nadat de inwoners van de stad Gibeon de hulp van Jozua en zijn strijdmacht hadden ingeroepen, vertrekt Jozua ’s nachts met grote spoed van Gilgal naar Gibeon, dit is een afstand van ongeveer 20 km. In de vroege morgen overvalt hij de vijand, die dacht dat de ze nog ver weg waren. Vervolgens deed God de Amorieten in verwarring raken (Joz 10:10), zeer waarschijnlijk door een zwaar onweer op hen los te laten barsten, zodat ze geen geregelde tegenstand kan bieden. De Amorieten lijden een gevoelige nederlaag en moeten vluchten in N.W. richting en proberen via de bergpas van Beth-Horon te ontsnappen naar Azeka en Makkeda. Voordat zij echter deze steden bereikten, waren al velen gesneuveld en nog meer waren er verpletterd door de zware hagelstenen, die God op de Amorieten deed neerstorten (Joz 10:11).

Sommige geleerden hebben gedacht dat het geen gewone hagelstenen waren, maar dat het meteorieten zouden zijn die op de Amorieten neervielen. Nu is het bekend dat in het (recente) verleden verschillende mensen getroffen zijn door neervallende meteorieten. Ook in het Midden-Oosten zijn er een aantal verslagen die zouden kunnen duiden op zo’n fenomeen, zo wordt in de 10 Jaren Analen van Mursili gezegd: “So I marched, and as I arrived at Mt. Lawasa, the storm-god, my lord, showed his godly miracle. He hurled a meteor. My army saw the meteor; (and) the land of Arzawa saw (it). And the meteor went; and struck the land of Arzawa. It struck Apasa, the capital city of Uhhaziti, Uhhaziti fell on (his) knees; and became ill” (Younger 1990, 208). Ook in een brief van Sargon aan een godheid staat “Adad, the violent, the son of Anu, the valiant, uttered his loud cry against them; and with a flood cloud and hailstones (lett. ‘de stenen van de hemel” [NA, An-el]), he totally annihilated the remainder” (Younger, 210), in Omen 261 wordt vermeld, “When it thunders in Sebat, heaven will rain with stones” (Thompson 1900, lxxxi) en als laatste wil ik de Gebal Barkal Stele van Thutmoses III aanhalen “It was not known that you might learn/witness the miracle of [Amun-Re] before the face of all the Two Lands (Egypt). [It was evening, when the enemy troops came near]. [The guards] were about to come to meet in the night to make the regular (change of) watch. There were two hour-watchers; then a star came from the south of them. The like had never happened. It beamed towards them from its position. Not one remained standing there” (Younger, 217).

Tektiet uit Korea, ong 5 cm groot

Naast deze historische vermeldingen zijn er ook op verschillende plekken op aarde grote “meteorieten-velden” gevonden, waaronder in Korea, Vietnam, Antartica en Egypte. In Israël is onderzoek geweest of hier grote getale meteorieten zijn en wel in de omgeving van bovengenoemde locatie van Beth-Horon. In een persoonlijke correspondentie met met Dr. Noah Brosch, Director, van the Wise Observatory in Israel, schreef Dr. Brosch het volgende:

Although some meteorites were found in Israel, I am not aware of any specifically linked to Beit Horon, or dated to about 1500 to 1000BC. Small meteorites would fall at free-fall velocity, after being slowed down by the atmosphere. In order to have a swarm of meteorites slew many Amorites, but no Israelite, the swarm would have to be extremely well concentrated.

Deze laatste opmerking is interessant, dat een meteorieten zwerm zeer geconcentreerd moesten vallen om de Amorieten te raken en niet de Israëlieten. We moeten ons dan ook afvragen of zoiets mogelijk is, Dr Brosch vervolgt dan ook met:

This is normally not the case, as even when the meteors would come in bunches, they would disperse during the atmospheric passage and would leave a rather large (many square km) footprint. This is also true for a large meteor that would have disintegrated at high altitude dropping many meteorites on the ground.

De kans dat het dus om meteorieten gaat is dus zeer klein omdat 1) er geen meteorieten zijn gevonden in deze omgeving; 2) het zeer vreemd zou zijn als deze alleen de Amorieten zouden treffen; 3) er is ook een andere verklaring waardoor de Amorieten getroffen zouden zijn.

In de Bijbeltekst staat heel duidelijk dat het gaat om hagelstenen, dit betekent dat er een storm geweest moet zijn. Prof. Dr. Claude Marriotini beschrijft in zijn blog van verschillende andere stormen in de Bijbel in connectie met straffen van God, al dan niet in combinatie met een veldslag. Het is dan ook logisch om te veronderstellen dat het in deze passage niet om iets anders is.

We kunnen ons afvragen of het mogelijk is of mensen kunnen sterven als ze worden geraakt door hagelstenen. Voor we hier een antwoord op geven eerst een korte achtergrond wat en waardoor hagel nu ontstaat. Hagel ontstaat wanneer kleine ijs- en sneeuwkristallen terechtkomen in luchtlagen met grote onderkoelde waterdruppels. Het bovenste deel van een buienwolk, waar het meer dan 20 °C vriest, bevat ijskristallen, terwijl het onderste deel, met temperaturen tussen -10 en -20 °C, onderkoelde druppels bevat. Door dalende en stijgende luchtbewegingen in de wolk komen ijsdeeltjes op niveaus met veel onderkoeld water. Zo komt het tot botsingen tussen onderkoelde druppels en ijs. De onderkoelde druppels zetten zich af op de ijskristallen, die groeien en ten slotte als hagel uit de wolk vallen. Hagelstenen bestaan vaak uit laagjes die afwisselend mat en helder zijn. In het eerste geval vriezen de botsende deeltjes of druppels onmiddellijk vast; in het tweede geval wordt zoveel water ingevangen dat er een waterlaagje ontstaat dat pas kort daarna bevriest.

In Nederland komt zomerhagel met een diameter van 2 centimeter of meer gemiddeld vijf keer per jaar ergens in het land voor. Vrijwel elke zomer komen plaatselijk ook grotere hagelstenen omlaag: op 23 juli 1996 vielen er in Apeldoorn en omgeving hagelstenen van circa 6 centimeter. Op 6 juni 1998 zijn extreem grote hagelstenen gevallen tot bijna 10 centimeter lengte. Grote stenen zijn door hun gewicht gevaarlijker dan kleine. Bovendien slaan ze met grotere snelheid in. Bolvormige stenen van 3 centimeter halen zo’n 50 km/h, stenen als tennisballen van 6 centimeter wegen ongeveer 100 gram en vallen met 120 km/h. Nog grotere stenen zouden snelheden kunnen bereiken van 300 km/h. Hagelstenen hebben vaak langwerpige uitsteeksels en daarom zegt het gewicht meer over het gevaar dan de afmeting. Grote hagelstenen ontstaan in gigantische onweerswolken die soms tot meer dan 10 kilometer hoogte uitgroeien en waarin krachtige omhoog en omlaag gerichte luchtstromingen voorkomen. Zulke buien gaan vergezeld van valwinden, windstoten of windhozen.


Door deze omstandigheden kan hagel zeer grote schade aanbrengen. Door de snelheid waarmee ze vallen is het zeer goed mogelijk dat getroffen mensen hieraan sterven Daarnaast is het vaak zo dat de hagelbuien zeer lokaal zijn. In 2005 heb ik het meegemaakt dat in de buurt van mijn woonplaats grote hagelstenen (zie foto) neervielen op slechts 500 meter van mijn huis, terwijl wij zelf nergens last van hadden. Deze vermelding in Jozua dat de Amorieten stierven door neervallende hagelstenen is dan ook allerminst onwaarschijnlijk, daarnaast is dit onweer een goede verklaring dat zij geen geregelde weerstand konden bieden en moesten vluchten.

Opgeslagen onder: Zonstilstand (Jozua), Hagel, Meteorieten, Jozua 10:11

In Jozua 10 lezen we over de veldslag bij Gibeon tussen de Joden en de Amorieten. Prof. Dr. Claude Marriotine heeft hier de afgelopen dagen reeds aandacht aan besteed, zie mijn eerdere artikel hierover. Ik wil nu in een korte reeks artikelen de (mogelijke) meteorologische en misschien astronomische gebeurtenissen tijdens deze veldslag behandelen.

Als achtergrond van deze oorlog lezen we dat in de buurt van Beth-Horon “wierp de HEERE grote stenen op hen van den hagel, tot Azeka toe, dat zij [=de Amorieten] stierven” (Joz 10:11), iets verder lezen we dat Jozua bidt “Zon, sta stil te Gibeon, en gij, maan, in het dal van Ajalon! En de zon stond stil, en de maan bleef staan, totdat zich het volk aan zijn vijanden gewroken had. Is dit niet geschreven in het boek des oprechten? De zon nu stondstil in het midden des hemels, en haastte niet onder te gaan omtrent een volkomen dag.

In de loop der tijd zijn verschillende hypotheses ontwikkeld rondom drie thema’s die met deze geschiedenis te maken hebben:

  1. Als eerste is dit een echte hagelbui geweest of zijn deze hagelstenen meteorieten geweest.
  2. Heeft de zon en de maan echt stil gestaan, en zoja wat voor verklaring is hier dan voor.
  3. Als de zon (en de maan) een dag hebben stilgestaan, dan moet er in de geschiedenis een dag worden gemist, valt dit te berekenen.

Om met het laatste thema te beginnen, als de zon en de maan een dag hebben stilgestaan, valt dit te berekenen. Op internet zal men veel informatie hierover vinden, in veel van deze artikelen wordt vermeld dat sommige wetenschappers van de NASA de banen van verschillende planeten berekenden om zo de posities te bepalen van deze planeten in de toekomst. Op een gegeven moment ontdekten zij dat ze een “dag uit fase” liepen. Toevallig was er een geleerde die zich de passage van Jozua herinnerde en daarmee zou alles rechtgezet zijn.

Als we dit verhaal gaan controleren dan blijkt dat deze al bestond, zij het in een iets andere versie, voordat de NASA was opgericht. Dit verhaal komt (voor zover ik weet) voor het eerst voor bij een zekere Harry Rimmer die in zijn boek “The Harmony Of Science And Scripture” (1936) het volgende schreef (p. 281ev):

There is a book by Prof. C A Totten of Yale, written in 1890…. Professor Totten wrote of a fellow professor, an accomplished astronomer, who made the strange discovery that the earth was tweenty-four hours out of schedule! … Prof. Totten challenged this man to investigate the question of the inspiration of the Bible. … Some time later … his colleague replied: “In the tenth chapter of Joshua, I found the missing twenty-four hours accounted for. Then I went back and checked up on my figures, and found that at the time of Joshua there were only 23 hours and 20 minutes lost.” … the astronomer … read on until he came to the 38th chapter of the prophet Isaiah (Notitie:dit is de zelfde geschiedenis als in 2 Koningen 20)…. So the accuracy of the book was established to the satisfaction of this exacting critic.

Deze Prof. Charles Adiel Lewis Totten was van 1889 tot 1892 werkzaam te Yale op de afdeling militaire wetenschappen en heeft inderdaad over dit onderwerp geschreven in zijn boek “Joshua’s Long Day And The Dial Of Ahaz” (1890) de conclusies die hij trok waren de volgende:

We know from Daniel 9:27 and from various other passages (mostly in Revelation) that the public ministry of Jesus lasted three and a half years. Since He was crucified at the spring equinox, He must have begun to preach at the fall equinox. Since he began to preach when He was thirty years old, He must have been born at the fall equinox. Since the world was created 4000 years before He was born, the world was created on September 22, 4000 BC. Therefore this day must have been a Sunday. But calculating back using a calendar, we find that this date was a Monday. Therefore there is a missing 24 hours. Since 40 minutes of this are accounted for by the story in 2 Kings 20 (or Isaiah 38), we see that the “about a day” mentioned in Joshua 10 must account for the remaining 23 hours and 20 minutes. End of proof.

Wat opvalt is dat deze professor helemaal geen astronomische calculaties gebruikt. Later toen er steeds meer verwijzingen naar deze Totten werden gemaakt door mensen die wel wisten dat hij zich hier mee had bezig gehouden, maar niet wisten hoe hij deze berekeningen had gedaan, veronderstelden zij dat het dan wel om astronomische berekeningen moest gaan, tot uiteindelijk het verhaal zoals door Rimmer aangehaald was ontstaan.

Los van deze achtergrond, is er nog een andere reden om dit verhaal te geloven. Als de NASA werkelijk de posities van planeten wilde berekenen, dan zouden zij zich baseren op hedendaagse posities en controleerbare waarnemingen uit het recente verleden. Nu is het mogelijk om op basis van deze observaties de posities van planeten in het verleden te berekenen, echter dat zal nooit aanleiding geven dat er een dag mist. Op zijn hoogst zullen deze berekeningen op een bepaald moment de posities verkeerd aangeven. Immers een calculatie geeft alleen maar als resultaat de positie van een of meerdere planeten naar aanleiding van de ingegeven variabelen.

Deze berekeningen zullen dan ook nooit kunnen aangeven of “Jozua’s lange dag” werkelijk heeft plaatsgevonden. Een volgende keer zal ik op de twee andere thema’s ingaan.

  • Brunvand, Jan Harold (1984) The Choking Doberman and Other “New” Urban Legends. W. W. Norton and Company, pp. 198-199.
  • Brunvand, Jan Harold (1991) “The Missing Day in Time,” paper presented at the annual conference of the Committee for the Scientific Investigation of Claims of the Paranormal (CSICOP), Berkeley, California, May 4.
  • Kiefer, James, Joshua’s Long Day, http://www.answering-islam.org.uk/Hoaxes/joshua3.html
  • Loftin, Robert W. (1991) Origin of the Myth About a Missing Day in Time. Skeptical Inquirer. vol. 15, no. 4, Summer, pp. 350-351.
  • McIver, Tom (1986) Ancient Tales and Space-Age Myths of Creationist Evangelism. Skeptical Inquirer. vol. 10, no. 3, Spring, pp. 258-276.
  • Rimmer, Harry, The Harmony Of Science And Scripture (1936), pp 281ev
  • Thompson, Bert (1991) Has NASA Discovered a “Missing Day”? http://www.apologeticspress.org/articles/2010
  • Totten, Prof. C A, Joshua’s Long Day And The Dial Of Ahaz (1890)

Opgeslagen onder: Zonstilstand (Jozua), Jozua 10:12 en 13

« Older entries