Articles by Mischa vd Giessen

In deze tiendelige serie wil ik komend jaar zoeken naar aanwijzingen of sporen van God.

Ik wil dit ook kritisch van beide kanten bekijken en ik nodig lezers ook uit om kritisch te kijken.

Ik zal bij elk artikel minimaal één bron noemen voor verdere verdieping.

We hebben al eerder kunnen zien dat het heel erg waarschijnlijk is dat er een God is. In dit deel gaan we kijken of de God van de Bijbel een logische kandidaat is voor deze functie.

Argument 1: Monotheïsme

In de grote wereldgodsdiensten kennen we drie monotheïstische religies – Jodendom, Christendom en Islam.

Men zou kunnen verwachten dat als we sporen zien voor verschillende goden dat die sporen niet allemaal wijzen op één enkel iets.

In de eerdere delen wees ik al op de oorsprong van alles.

We zagen al dat het Kalam Kosmologisch argument wees op een enkele God.

1. Als het universum oneindig was en zijn krachtbronnen niet (denk aan de zon!), zou elke energiebron al dood zijn (want die zouden anders al eeuwig branden!)
2. De energiebronnen van het universum zijn echter niet dood (dat zien we omdat de zon nog brandt)
3. Daarom is het heelal niet eeuwig
4. Daarom had het heelal een begin
5. Daarom heeft het heelal een eerste oorzaak gehad.

Als het heelal eerste oorzaken gehad zouden hebben zou men kunnen vragen of deze elkaar niet geschapen zouden hebben. In veel polytheïstische religies komen meerdere goden voor, die zijn geschapen door een enkele oergod, of door enkele oergoden.

Dit gaat echter krom lopen als men stil staat bij de almachtigheid van een God of als we het hebben over de universele moraal. Als er namelijk meerdere goden aan het begin van alles stonden, was er waarschijnlijk:

1. Niet zo’n overeenstemming in elk detail van de natuur
2. Niet zo’n overeenstemming in elk detail van het leven
3. Niet zo’n overeenstemming over de basis van moraal

Er is echter wel overeenstemming dus kunnen we zeggen:

1. Om te weten dat er één hoger Macht is moeten we overeenstemming door alles verweven zien.
2. We weten dat er overeenstemming is in de natuur,
3. We weten dat er overeenstemming is in het leven,
4. We weten dat er overeenstemming is in de moraal
5. Dus weten we dat er waarschijnlijkheid is van een enkele hogere Macht.

Hoewel dit zeker geen vaststaand bewijs is, kunnen we nu wel zeggen dat ons uitgangspunt een enkele Godheid mag zijn, omdat dit te beargumenteren valt.

Argument 2: De Bijbel is bevestigd

Als we zeggen dat de God van de Bijbel de Schepper is, de enige Hogere Macht, moeten er argumenten voor te vinden zijn. Argumenten dat dit boek te vertrouwen is en argumenten dat we dus kunnen zeggen dat het waarschijnlijk deze God is waarover we spreken.

De Bijbel bevat tal van verhalen. Zo begint het bij Adam en Eva, gaat het door naar Noach, door naar Mozes, door naar David om vervolgens te spreken over de ballingsschap en de terugkeer van de Joden. Uiteindelijk krijgen we het Nieuwe Testament waarin wordt gesproken over Jezus en Zijn volgelingen.

Deze keer zullen we stil staan bij het oude testament en kijken of we argumenten kunnen vinden waarom deze verhalen niet verzonnen zijn.

-        Adam en Eva: Het scheppingsverhaal van Adam en Eva is uniek, maar ook essentieel voor christenen. De zondeval wordt beschreven en er wordt stilgestaan bij het begin van de mensheid.

Hoewel we nooit kunnen bewijzen of zij echt geleefd hebben is het wel heel erg aannemelijk. Zo zien we ook veel scheppingsverhalen waar één iemand wordt geschapen. Dit is een hopeloze zaak, want dan is voortplanting onmogelijk. Daarnaast lijkt het qua DNA logisch dat we allemaal eenzelfde voorouder hebben.

-        Het verhaal van Noach is iedereen bekend. Een man die met zijn gezin in een boot gaat om de straf van God te ontwijken en hierdoor kan de mensheid blijven bestaan.
Als er echt een wereldwijde vloed geweest zou zijn, moeten hierover ook verhalen over de hele wereld gevonden zijn. Dit is ook gebeurt. Wereldwijd schijnen er zo’n 300 verhalen bekend te zijn over een wereldwijde vloed. De bekendste zijn de vloed van Noach en het verhaal van Gilgamesh. Hoewel er veel van die 300 verhalen helemaal niet in het juiste tijdskader past en ook heel veel verhalen duidelijk spreken over een lokale vloed, kunnen we toch zeggen dat het heel erg opvallend is dat er meerdere vloedverhalen zijn die ook spreken over een soort ark.

-        Over het verhaal van Mozes is al enorm veel gezegd, misschien dat we juist daarom kunnen concluderen dat dit verhaal aannemelijk is.
Hoewel er geen Egyptische bronnen zijn die hierover schrijven zien we dit verhaal terug in verschillende Bijbelboeken, wat erop wijst dat de Joden dit verhaal “gewoon” als waarheid aannamen.

-        Ook over David wordt enorm veel gesproken in de Bijbel, door verschillende Bijbelboeken heen. Veel mensen zeggen dat er weinig buitenbijbelse bronnen over hem te vinden zijn, maar vergeten hierbij dat de Bijbel verschillende boeken/schrijvers bevat, waardoor het verhaal over David ook al een stuk aannemelijker wordt.

-        Over de ballingsschap wordt weinig getwist en dit is een gebeurtenis die laat zien hoe de Bijbel tot stand kon komen.

Hoewel er bij veel meer verhalen getwijfeld kan worden, is in ieder geval de grote lijn bevestigd in de geschiedenis.

Argument 3: Nogmaals monotheïsme

We zien in de hele geschiedenis terug dat mensen zich baseren op de Bijbel. Het Jodendom begon met een gedeelte dit boek en keerde telkens terug naar de God van de Bijbel.
Het christendom breidde dit uit met de komst van Jezus (waar we het later over zullen hebben) en de verspreiding van het nieuwe geloof in Christus.

De Islam zou deze geloven ook weer vernieuwen, maar heeft veel invloeden van andere godsdiensten en ook veel persoonlijke invloeden van Mohammed.
We kunnen op grond daarvan ook zeggen dat het logisch is dat de Bijbel in ieder geval een waar verhaal bevat.

Over kleine details kan natuurlijk nog getwist worden, maar we kunnen in ieder geval concluderen dat de God van de Bijbel een reële kandidaat is voor de Schepper van al wat om ons heen is.

In de volgende delen zullen we stilstaan bij het leven van Jezus en kijken hoe enorm betrouwbaar dat is.

Verder lezen:

Christelijk:
Verschillende werken van W.F. Albright en F.F. Bruce.

J. Macdowell- The new evidence that demands a verdict.

In deze tiendelige serie wil ik komend jaar zoeken naar aanwijzingen of sporen van God.

Ik wil dit ook kritisch van beide kanten bekijken en ik nodig lezers ook uit om kritisch te kijken.

Ik zal bij elk artikel minimaal één bron noemen voor verdere verdieping.

Om verder te gaan op het vorige artikel vind ik het persoonlijk belangrijk om te noemen dat er dus een soort universele maatstaf te vinden is. Wat betreft lijden/kwaad, maar ook op andere dingen. Deze keer wil ik stil staan bij de idee van een godheid die mensen altijd hebben gezocht.

Elke wetenschapper zal zeggen dat de macht van de meerderheid niet geldt als we het hebben over bewijzen, dat is natuurlijk ook bij dit onderwerp zo, maar het geeft zeker wel een bepaald beeld en er is ook een reden waarom dit wel belangrijk is.

In de Bijbel staat dat mensen zullen weten dat God bestaat door te kijken naar de natuur. Creationisten gebruiken deze tekst om aan te tonen dat God ook zichtbaar is in de schepping. Het geeft ook aan dat mensen wel weten dat er iets hogers is. Er staat iets of iemand boven alles wat hier op aarde is. Of dit een godheid of gewoon een hoger soort (zoals de mens hoger staat dan bijvoorbeeld een konijn) verschilt in veel culturen/gedachtegangen.

Voorbeelden uit de prehistorie en inheemse culturen

In de prehistorie herkennen we verschillende soorten mensen waarvan de meest bekende toch de Neanderthaler en de Cro-Magnon (Homo-Sapien). Deze twee menssoorten stonden allebei bovenaan de evolutionistische ladder en waren vroege moderne mensen. Vroeger werd er gedacht dat de Neanderthaler nog geen echt mens was en daarom dus ook nog niet dacht als een mens. De laatste paar jaar is bekend geworden dat Neanderthalers gemeenschap hadden met Homo-Sapiens, dat Neanderthalers ook schilderden en ook gewoon muziek maakten.

Ik neem deze twee groepen als voorbeeld, omdat dit waarschijnlijk de mensen waren die in het vroegste der tijden leefden, en zoals de Bijbel dan dus ook leert, waren dit de mensen die leefden ten tijde van Genesis.

Als we Genesis serieus mogen nemen hebben we allemaal gemeenschappelijke voorouders – Adam en Eva. Vanuit Adam en Eva zijn de mensen uitgegroeid tot een grote populatie, totdat deze populatie was uitgeroeid door een Wereldwijde Vloed, ten tijde van Noach.

Als we allemaal een voorouder hadden, die geloofde in God (want zowel Adam en Eva geloofden als de familie van Noach), zou het niet meer dan logisch zijn dat we in de prehistorie ook geloof in een God zien. Dit kan natuurlijk later verbasterd zijn tot geloof in meerdere goden, naarmate de tijd verstreek.

Als we kijken naar de prehistorie hebben we een groot probleem, we missen namelijk geschreven bronnen. Alle informatie die we hebben zijn afkomstig van voorwerpen, tekeningen, later geschreven bronnen en natuurlijk menselijke speculatie.

Toch kunnen we bij alle vroege mensen de idee van een hogere macht vinden.
Zo zien we al bij de Neanderthalers terug dat zij hun doden begroeven (bijvoorbeeld bij Kebara), dit kan wijzen op respect voor de doden, maar het kan ook als rite bedoeld zijn.

Karr wijst erop dat religie al vroeg ontstond door bepaalde rituelen om de jacht heen en om bepaalde dieren heen.

Brian Fagan die beaamd ook dat er al snel een algemene religie vormde om dieren heen. Hij vind zo de Lion Man (Löwenmensch) een heel erg bekend voorbeeld van een religieus symbool wat mee te nemen was.

Ook in de inheemse culturen komen we vormen van religie tegen. Elk van deze culturen heeft een godsdienst. Meestal zijn dit natuurgodsdiensten waar bepaalde aspecten van de natuur worden aanbeden, maar soms komen er ook godheden aan te pas.

Los van het feit of deze religies geloofwaardig, of waar zijn, laat het wel zien dat mensen behoefte hebben om het onverklaarde te verklaren. Herman Philipse zegt dat dit vooral komt omdat we zonder de wetenschap nog maar weinig konden verklaren, daarom is religie nu ook niet meer noodzakelijk.

Zelf geloof ik dat deze godsdiensten meer zijn dan alleen verklaringen. De mens heeft een behoefte aan een hogere macht en dit kan zo zijn, omdat dit ingeboren is bij de mens. De mens heeft een zeker bewustzijn dat er een hogere macht moet zijn.

Dit bewustzijn zorgt ervoor dat er in de loop der eeuwen bepaalde godsbewijzen geformuleerd zijn, die ook al onbewust bij inheemse religies of prehistorie kon zijn. Hieronder een paar voorbeelden:

1. Alles heeft een einde, dus moet het ook een begin hebben gehad. Daarom moet er iets hogers zijn dat een begin heeft gemaakt.
2. Van Descartes:
   Iets dat volmaakt is, bezit alle goede eigenschappen.
   Bestaan is een goede eigenschap.
   Als God wordt gekenmerkt door volmaaktheid, kan de eigenschap bestaan daar niet in ontbreken.
3. De wereld zit zo goed in elkaar, alles heeft een doel (zie bijvoorbeeld de cirkel van het leven), dat er wel een schepper gemaakt moet zijn.

Dit zijn “bewijzen” die mensen om zich heen merken, zonder ook maar gehoord te hebben van een godheid dat de idee van God aanneembaar wordt.

Hoewel deze neiging naar een god door veel mensen als heel erg belangrijk wordt geacht, is het makkelijk de waarde ervan te ontkrachten, omdat het slechts gaat om een hoger wezen, wat ook evolutionistisch streven kan zijn.

Toch heeft dit argument, naast alle andere sporen naar God, toch een voetspoor achtergelaten, waardoor God steeds geloofwaardiger wordt.

We hebben nu sporen van God gezien in de volgende onderwerpen:

-        Het begin van het heelal. De meest logische verklaring is een Hogere macht.

-        De oorsprong van het leven is zo uniek, dat dit ook weer wijst op een Hogere macht.

-        De mens (en de wereld om ons heen) is zo uniek, zo prachtig en ingewikkeld, dat het haast onmogelijk voor te stellen is dat dit komt door toevalligheden en evolutionistische vormingen. Hierdoor wijst dit ook naar een Hogere macht.

-        Wonderen lijken onverklaarbare gebeurtenissen, die wel gebeuren. Wat erop wijst dat er iets of Iemand boven de natuurwetten uitstijgt.

-        De idee van lijden, laat ons denken dat er een universele moraal is, wat ook wijst op een Hogere macht die dit heeft ingeboren in ons leven.

-        De menselijke neiging om te geloven in een hogere macht laat zien dat het van oorsprong logisch is om te weten dat er een Hogere macht is.

In de laatste vier delen wil ik stilstaan om te kijken Wie die Hogere macht is.

Verder lezen:

Atheïstisch:

Dawkins – The God delusion

CD: Herman Philipse – godsdienstfilosofie (en zijn latere werken)

Christelijk:

Geisler & Turek – Ik heb te weinig geloof om een atheïst te zijn

Lee Strobel – The case for Faith

In deze tiendelige serie wil ik komend jaar zoeken naar aanwijzingen of sporen van God.

Ik wil dit ook kritisch van beide kanten bekijken en ik nodig lezers ook uit om kritisch te kijken.

Ik zal bij elk artikel minimaal één bron noemen voor verdere verdieping.

Als we geloven in een God is er de mogelijkheid dat Hij almachtig is zoals God in de Bijbel afgeschilderd wordt. Als we in de Bijbel kijken zien we ook dat God goed is. Hoe kan een goede God dan lijden toestaan?

Epicurus (4^e en 3^e eeuw v.C.) zegt:
“Of God wil kwaad uitbannen en kan dit niet; of Hij kan dit, maar wil dit niet; of Hij wil dit wel, maar kan dit niet. Hij is onmachtig. Als Hij dit kan, maar het niet doet is Hij kwaad, maar als hij het kan en het kwaad uit wil bannen, hoe komt het dan dat er kwaad in de wereld is?”

Dit lijkt ervoor te pleiten dat God niet almachtig en goed tegelijk is. Dit is één van de lastigste thema’s ooit, want de mensheid is er ook al eeuwen mee bezig.

Er zit echter een fout in de denkwijze dat Epicurus nu zegt dat het niet mogelijk is dat er geen goede God kan zijn. Hij vraagt slechts hoe een goede God kwaad/lijden kan toestaan. In de loop der tijd zijn er vele antwoorden gegeven.

1. C.S. Lewis: “Goodness, is so to speak, itself, badness is only spoiled goodness” (goedheid, om dat zo maar te verwoorden, is zichzelf, slechtheid is alleen het verwende/verspilde goedheid).

Lewis zegt dat God alles goed heeft geschapen, en dat God zelf dus ook goed is, maar dat dit na verloop van tijd is veranderd naar slechtheid. Hij bekijkt hier ook Genesis 3, waarin we de zondeval zien. In het begin der tijden zou er dus een perfecte wereld geweest zijn, maar de mens heeft gekozen om ook iets anders dan goedheid te willen kennen, waardoor er kwaad (= de absentie van goedheid) in de wereld kwam.
God zou dus in deze zin onschuldig zijn, omdat de mens zelf heeft gekozen voor het kwaad.

Tegenargument: De mogelijkheid tot kwaad, is kwaad op zichzelf, waardoor God kwaad heeft geschapen, waardoor hij verantwoordelijk blijft voor lijden, waardoor je zou kunnen afvragen of Hij wel almachtig en/of goed is.

Augustinus heeft hierop weer een tegenargument: Hij vindt namelijk dat kwaad slecht de handeling is van het kiezen naar het minder goed. Dus de vrije wil is de oorzaak van kwaad. Kwaad is een “perversie van dé wil, met de rug naar God gekeerd”.
God heeft dus zeker wel de mogelijkheid gegeven, doordat Hij een vrije wil creëerde. Hierdoor kon er een ontsporing ontstaan van het goede, maar dit was ook nodig om het goede te herkennen en om het goede (=God) lief te hebben.

2. God is de maatstaf.

1. Je kunt er vanuit gaan dat er een morele wet is die over de hele wereld, en in alle tijden, geldt. Geisler & Turek zeggen met dat in hun achterhoofd het volgende:
   “1. Elke wet heeft een wetgever
   2. Er bestaat een morele wet
   3. Dus bestaat er een morele Wetgever”

Blijkbaar wordt er dus gedacht dat er een kwaad in de wereld is, maar hoe wordt dit kwaad bepaald? Door ons denken. Bijna niemand die zegt dat de tweede wereld oorlog goed was, bijna niemand die voor concentratiekampen, omdat dit het kwaad is! Hoe komt het dan dat iedereen dit denkt? Dit komt doordat er een universele morele wet is.
Deze morele wet gaat het niet hebben over hoeveel geld je mag vragen voor een brood, maar voor essentiële dingen ligt deze wet in heel veel harten dicht bij elkaar. Zo zal niemand willen moorden zonder reden (zelfs bij seriemoordenaars speelt altijd een reden, hoe onzinnig soms ook, mee!), zal een moeder altijd moeite hebben om een baby af te staan, zal iedereen die beseft hoe het voelt om een geliefde te verliezen een soort van verdriet hebben. De universele norm bewijst dat er een Maker is.
Dus het lijden is ook een richtingwijzer naar God. Het feit dat we geloven in lijden, maakt dat we haast moeten geloven in God.
Omdat God het lijden laat zien, betekend dit nog niet dat Hij slecht is om dit lijden te laten zien. Lijden wordt namelijk niet door Hem veroorzaakt, zoals we zagen bij punt 1.

Tegenargument: De morele wil is ontstaan door evolutionistische processen en deze morele wil geeft een overlevingsdrang mee. Dus eigenlijk pleit de idee van de morele wet voor evolutionisten.
Dit klopt. Evolutionistische ethiek geeft inderdaad mee dat je voor elkaar moet zorgen om te kunnen overleven (survival of the fittest gebeurd natuurlijk makkelijker in groepen!). Toch gaat dit niet helemaal op, want de idee van survival of the fittest zal ook altijd de drang hebben om het minderwaardige, het zwakkere uit te schakelen, waardoor de idee van verdriet bij het verliezen van een geliefde (als diegene oud of ziek is) ongegrond is.

Lijden blijft een lastig thema (zowel voor christenen als niet-christenen). Toch hoop ik dat je ook hierin een spoor richting God kunt zien.

Verder lezen:

Atheïstisch:

Kushner – When bad things happen to good people

Christelijk:
C.S. Lewis – Mere christianity (onversneden christendom)
C.S. Lewis – A grieve observed (verdriet, dood en geloof)

Geisler & Turek – Ik heb te weinig geloof om een atheïst te zijn

Lee Strobel – The case for Faith

In deze tiendelige serie wil ik komend jaar zoeken naar aanwijzingen of sporen van God.

Ik wil dit ook kritisch van beide kanten bekijken en ik nodig lezers ook uit om kritisch te kijken.

Ik zal bij elk artikel minimaal één bron noemen voor verdere verdieping.

Waar we met het vorige artikel nog met beide benen op de grond stonden en keken naar de oorsprong van het leven e.d. wil ik nu een iets luchtiger thema nemen en kijken of er wonderen gebeuren.
Dit is geen hele grote overstap, want dit hoort nog steeds bij het ingrijpen van God. Lewis zegt dat als je God wilt erkennen dat je ook het begrip wonder moet erkennen. Vandaar dat ik eerst dit thema wil behandelen, want je kunt de zin van Lewis ook omdraaien. Als je wonderen accepteert, moet je ook een God accepteren.

Voor een atheïst zijn wonderen namelijk van nature onmogelijk. Spinoza legt het uit in ongeveer de volgende bewoording:

1. Wonderen zijn schendingen van natuurwetten.
2. Natuurwetten zijn onveranderlijk.
3. Het is onmogelijk om onveranderlijke wetten te schenden.
4. Daarom zijn wonderen onmogelijk.

Als christen wil ik er zelf een 5 aan toevoegen:

1. Totdat de Maker van de natuurwetten deze ombuigt.

Eerst moeten we een scherpe definitie hebben voordat je het hier over kunt hebben. Lewis begint zijn boek ‘Wonderen’ met een citaat van Aristoteles.

‘Om te slagen moet men de juiste voorvragen stellen’ (Metafysica II.3,1). Dit is inderdaad nodig dus beginnen we met de vraag wat is een wonder?

Veel ouders zullen het wonderlijk noemen hoe een kind gevormd is, maar dit is ook een natuurlijk proces. Dus valt dit eigenlijk buiten de definitie.

We kunnen meerdere punten noemen wat een wonder minimaal moet bevatten voordat het een wonder is.

1. Het moet waarneembaar  geweest zijn (anders is het ook niet te verifiëren).
2. Het moet bovennatuurlijk of met behulp van bovennatuurlijk ingrijpen zijn. Dit lijkt daarom rationeel onverklaarbaar.
3. Het moet hierom ook buiten de natuurwetten omgaan.
4. Het moet daarom plaatsvinden in de natuurlijke wereld (dus in de reële wereld, niet in een droom of digitale wereld).
5. Daarnaast gebeurt een wonder niet met regelmaat.

Het probleem van wonderen is dat ze niet te bewijzen zijn. We horen en zien duizenden wonderverhalen en bepalen vaak dat elk verhaal heel erg ongeloofwaardig is.

In de (charismatische) christelijke wereld is het gebed voor zieken heel erg populair. Hier kan men verder in gaan en dan krijgen we begrippen als gebedsgenezing, wat de afgelopen eeuw al best populair is geworden.

Hoewel mijn hart gelooft dat mensen echt genezen bij bepaalde diensten waar gebedsgenezing is heb ik dit helaas nog nooit zelf gezien of meegemaakt. Dit is een gevoel wat veel medechristenen hebben. Dawkins heeft dit doorgehad en schreef daarom ook in zijn boek ‘The god delusion’ dat er een onderzoek was geweest in een ziekenhuis waar men ging kijken of er meer mensen genazen als er voor gebeden werd. De uitslag moge duidelijk zijn. Dit gebeurde dus niet.

Er zijn ook veel verhalen dat veel mensen genezen bij een bepaalde genezingsdienst, maar dat ze een week (of 20 minuten) later de ziekte weer hebben.

Is er dan geen gebedsgenezing meer? Als iemand zonder benen opeens weer kan lopen zou ik wel weer geloven zeggen veel mensen. Hier is geen bewijs voor te vinden. Wel is er bewijs dat veel mensen die ziek waren ook weer beter zijn geworden.

We kennen de voorbeelden van Janneke Vlot (om maar een voorbeeld te geven) die na 18 jaar in een rolstoel gezeten te hebben haar rolstoel in de boom kon hangen (zie voor een goede beschrijving: http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/archief/article/detail/1617020/2009/10/30/De-dokter-wil-wonderen-gaan-toetsen.dhtml , op google kun je nog tientallen andere artikelen vinden).

Het gebeurt dus blijkbaar wel dat zieken plotseling genezen.

Dat ze genazen is waarneembaar (anders werden ze later weer ziek, zoals meestal het geval is), daarnaast zeggen we dat het door bovennatuurlijk ingrijpen is (door God die luistert naar gebed), het gebeurt in de reële wereld en het gebeurt dus niet echt met regelmaat, maar is dit ook buiten de natuurwetten om. Is dit wel echt bovennatuurlijk? Men zegt dat lichamelijk letsel dat komt door een traumatische ervaring komt dat dit ook door psychiatrie verholpen kan worden. (zie bijv: http://www.eenvandaag.nl/gezondheid/31922/een_godswonder_)

Dit is een lastig punt, want wanneer noem je zo’n genezing een Godswonder? Sommige zeggen dus als ze lichaamsdelen zien aangroeien. Anderen zeggen al als mensen genezen zijn van kanker. Weer anderen zeggen dat het ook genoeg is als een spier weer heelt.

Persoonlijk geloof ik zeker dat gebedsgenezingen kunnen gebeuren, maar op de één of andere manier gebeurt het nooit dat mensen bijv. kanker hebben. Onder medische behandeling zijn. Tegen die dokter zeggen: ‘ik ga zondag voor genezing bidden’ en dan ook daadwerkelijk genezen.

Hierdoor is het lastig te bewijzen dat er tegenwoordig echt gebedsgenezingen plaatsvinden. Kijk voor meer info op deze website, waar ook getuigenissen en verklaringen worden afgelegd: http://www.gebedsgenezing.be/.

Als we niet het definitieve bewijs voor wonderen kunnen vinden in genezingen moeten we kijken naar andere wonderen en beoordelen of dit echt is.

De meeste wonderen die beschreven worden in de hedendaagse tijd komen van mensen die zeggen dat ze opeens beschermd werden door bijvoorbeeld engelen. Normaal gesproken geloof ik zulke verhalen niet, omdat er vaak ook gevaar wordt ingebeeld dat er helemaal niet is. Toch komen er soms ook verhalen waar het gevaar niet is ingebeeld. Namelijk dat een groep terroristen op een christelijk dorp afstormt en dat ze in het dorp niemand zien.

Het probleem van dit soort wonderen ondervond ik gelijk toen ik er een bron bij zocht. Ik heb dit verhaal minimaal van drie verschillende personen gehoord (en opvallend was dat er geen namen van dorpen werden genoemd) en kan het nergens terugvinden. Zulk soort wonderen lijken mij dan ook niet plausibel en ik denk ook dat hier dingen zijn ingebeeld die iemands geloofleven inspireren, maar die niet in de realiteit zijn gebeurt.

Op dit moment wordt dan ook duidelijk dat christenen – of gelovigen in het algemeen – weinig bewijsgronden hebben voor wonderen. We kunnen hooguit in de geschiedenis gaan kijken om te kijken of we een glinstering van enig wonderlicht kunnen vinden. Je kunt dan het makkelijkste kijken naar de middeleeuwen, waar zo’n beetje alles miraculeus werd genoemd (door de gewone burger). Ik wil één specifiek wonder uit de geschiedenis behandelen. Iets dat natuurkundig onmogelijk is, dus rationeel onverklaarbaar was en iets dat ook buiten de natuurwetten om ging, maar wel waarneembaar was.

Dit wonder is beschreven in Jozua 10 en staat bekend onder de zin : Zon sta stil te Gibeon en gij, maan, in het dal van Ajjalon! Zo zijn er meer verhalen in de Bijbel waar de tijd stilstaat of zelfs teruggaat.

Enkele van mijn leerlingen weten dat ik aan dit wonder één conclusie kan trekken en dat is dat God wonderen kan doen buiten de natuurwetten om. Hiervoor moet dan wel bewijsmateriaal komen.

We kunnen niet nagaan of dit echt is gebeurt, we kunnen slechts geloven dat de schrijver van het boek Jozua dit letterlijk bedoelde, daarnaast vinden we in die tijd ook andere culturen die dit noemen. Dit wordt vaak als argument aangehaald dat dit echt gebeurt is.

“In the ancient Chinese writings there is a legend of a long day. The Incas of Peru and the Aztecs of Mexico have a like record, and there is a Babylonian and a Persian legend of a day that was miraculously extended. Another section of China contributes an account of the day that was miraculously prolonged, in the reign of Emperor Yeo. Herodotus recounts that the priests of Egypt showed him their temple records, and that there he read a strange account of a day that was twice the natural length.” (bron: http://www.grmi.org/Richard_Riss/evidences/7longday.html)

Ook hierbij ontbreekt voor mij iets. De primaire bron en zelfs als de primaire bron er is kunnen er twijfels blijven bestaan, want er zijn ook weer theorieën die zeggen dat deze dagen alleen langer duurden vanwege een komeet die heel dicht langs de aarde schaarde.

Ik heb beloofd aan het begin van deze serie om kritisch te blijven kijken en ook om allebei  de kanten te belichten. Ik heb zoektocht gedaan naar wonderen en ben tot de conclusie gekomen dat wonderen wel degelijk mogelijk zijn, maar dat dit over het algemeen geen controleerbare feiten zijn. Er zijn echter wel vele (gedeelten van) boeken geschreven aan het feit dat wonderen theoretisch mogelijk moeten zijn. Ik vond dat ondergeschikt aan dit artikel, omdat er geen vaststaand bewijs gevonden kon worden van een wonder.

Feit is wel dat er miljoenen wonderverhalen in de wereld zijn. Dit wordt ook elke dag weer vermeerdert. Hiervan hoeft er maar één waar te zijn en we moeten gaan nadenken of God hier heeft ingegrepen. En mogelijk dat we dit als, zwak, spoor mogen beschouwen.

Verder lezen:

Atheïstisch:

Hume – Of Miracles

Spinoza – Ethics

Herman Philipse – Godsdienstfilosofie (prachtige hoorcolleges die religies scherpe en terechte vragen stelt over o.a. wonderen)

Christelijk kritisch:

Macarthur – Charismatic Chaos

Burke – Doet God nog steeds wonderen

Christelijk:

Geisler – Ik heb te weinig geloof om een atheïst te zijn

Lewis – Wonderen (tip: lees de originele versie in het Engels ‘Miracles’, is leesbaarder en de argumenten blijven beter staan)

http://www.leaderu.com/truth/3truth09.html

Richard Swinburne heeft ook meerdere boeken over dit onderwerp, of boeken die dit onderwerp ook behandelen, geschreven.