die donker zijn van het ijs,waarin de sneeuw zich verbergt.
Job 6:16 (HSV)
Zomaar een mooie foto van Schiermonnikoog.
You are currently browsing the archive for the Algemeen category.
Tags: Schiermonnikoog
Op internet zijn heel wat blogs te vinden van mensen die schrijven over hun geloof en sinds een paar maanden hebben verschillenden zich verenigd een een groep. Sommigen van hen schrijven over alledaagse dingen, anderen schrijven stukjes over foto’s die ze hebben gemaakt, maar kenmerkend is dat ze het allemaal doen met hun geloof als uitgangspunt. Bij mij kwam de vraag op waarom zij dit doen, wat hun beweegredenen zijn. Verschillende hebben hierop gereageerd en zullen deze maand op deze weblog hierover schrijven. Vandaag is het Nelly Klop van de weblog “Rich life, Rijk leven“.
Hoe kwam ik aan het schrijven van een eigen blog? Schrijven deed ik al jaren door middel van mijn boeken. Maar een eigen blog, ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord. Totdat ik het zag en de mogelijkheden ervan inzag.
Dit was het, hier kon ik mensen mee bereiken. En ik wist waar ik over wou schrijven, namelijk over het geloof in Jezus Christus. Dit was zo duidelijk dat God dit gaf en geeft, om over Hem, en het geloof in Hem, te schrijven.
De vreugde die Hij mij in het hart geeft door Zijn genade is zo groot, dat wil ik met een ander delen. En de vergeving van zonden door Zijn verzoenend bloed brengt leven. Echt leven, eeuwig leven. Mijn hart brandt in mij, omdat God Zijn liefde in mijn hart uitstort. En dat wil Hij ook bij een ieder doen, die tot Hem komt.
En dat mag ik op mijn blog weergeven. Tegelijkertijd wil ik ook mensen onderwijzen, waarschuwen vanuit de Bijbel, maar ook bemoedigen! Maar ik zal er bij zeggen, als ik met mijn voorbereidingen bezig ben, word ik zelf ook onderwezen, of gewaarschuwd of bemoedigd. Dat is zo heerlijk van Gods Woord, het is zo rijk. En Hij werkt Zelf door Woord en Geest.
Voordat ik begin, begin ik altijd met gebed of Hij me maar de juiste woorden wil geven om te schrijven. En dat ik het niet ben, die dat schrijft, maar dat het Zijn Woorden mogen zijn. Dat een ander daardoor geraakt mag worden. Dan als na een paar uur het blog er op staat, kun je alleen maar vragen of de Heere Zijn eigen werk wil zegen en het tekort van mijn kant wil wegnemen. Dan geef ik het uit handen en leg het in Zijn Handen.
Tags: Geloof
Op internet zijn heel wat blogs te vinden van mensen die schrijven over hun geloof en sinds een paar maanden hebben verschillenden zich verenigd een een groep. Sommigen van hen schrijven over alledaagse dingen, anderen schrijven stukjes over foto’s die ze hebben gemaakt, maar kenmerkend is dat ze het allemaal doen met hun geloof als uitgangspunt. Bij mij kwam de vraag op waarom zij dit doen, wat hun beweegredenen zijn. Verschillende hebben hierop gereageerd en zullen deze maand op deze weblog hierover schrijven. Vandaag is het Marja Verschoor-Meijers van de weblog “Frisse Kijk Op Oude Waarheden“.
‘Een blogger van het eerste uur’, zo noem ik mezelf wel eens. Ik ben namelijk al in 2006 begonnen met bloggen. Eerst schreef ik alleen in het Engels en later ben ik, op verzoek, ook een Nederlandstalige blog begonnen: Frisse Kijk op Oude Waarheden. De aanleiding was de uitgifte van mijn eerste Engelstalige boekje over de Tien Geboden in de USA.
In het begin was de blog een manier om wat meer te vertellen over de boekenserie waar ik mee bezig was (en nog ben). Weldra begon ik ook korte, eenvoudige overdenkingen te schrijven en in de afgelopen jaren heb ik daarnaast ook vele blogseries geschreven over Bijbelse onderwerpen, zoals de doop, de Heilige Geest, het Koninkrijk van God etc. In het begin had ik geen lezers en zeker geen reacties, maar dat is langzaam maar zeker veranderd. Inmiddels zijn mijn blogs bijna 70.000 keer bekeken en is er een vaste kring lezers. Mijn posts zijn kort maar krachtig. In tegenstelling tot veel vrouwelijke blogger collega’s schrijf ik zelden of nooit over persoonlijke belevenissen en gevoelens. Het is mijn verlangen om een frisse kijk op Bijbelse waarheden, principes en beloftes te geven, die uit te leggen en bovenal praktisch te maken.
Ik ben in 2001 tot levend geloof gekomen en heb mij vanaf dat moment enorm verdiept in de Bijbel. Ik ben geen theoloog of dominee, maar ik probeer op zo eenvoudig mogelijke wijze mijn liefde voor het Woord van God te delen met mijn lezers. Uiteraard in de hoop dat zij met vernieuwde belangstelling zullen gaan lezen en ontdekken welk een rijke erfenis God ons in Zijn Woord gegeven heeft.
Blogging is een van de eenvoudigste manieren om meditaties, overdenkingen, Bijbelstudies en bemoedigende woorden via het internet te verspreiden. De lezer kan thuis rustig nadenken, Bijbelgedeelten opzoeken en posts door mailen aan vrienden en bekenden of delen via sociale media zoals Facebook en Twitter.Het (geestelijke) doel van mijn blogs is onder andere:
- het bemoedigen van de gelovigen
- het eenvoudig toepasbaar maken van Bijbelse waarheden
- het prikkelen van gedachten
- het inspireren van mensen die interesse hebben in het christelijke geloof
- het uitdragen van een positief christelijke levensvisie
- het verspreiden van het goede nieuws dat Jezus Christus de Messias is
Tags: Geloof
Op internet zijn heel wat blogs te vinden van mensen die schrijven over hun geloof en sinds een paar maanden hebben verschillenden zich verenigd een een groep. Sommigen van hen schrijven over alledaagse dingen, anderen schrijven stukjes over foto’s die ze hebben gemaakt, maar kenmerkend is dat ze het allemaal doen met hun geloof als uitgangspunt. Bij mij kwam de vraag op waarom zij dit doen, wat hun beweegredenen zijn. Verschillende hebben hierop gereageerd en zullen deze maand op deze weblog hierover schrijven. Vandaag is het Harry Schuurman van de weblog “God en wij, Hoe staan wij tegenwoordig in het leven met God en het geloof?“.
Eigenlijk was dit een vraag die ik niet zomaar kon beantwoorden. Waarom blog ik? Goede vraag eigenlijk wel.
In 2011 heb ik, samen met mijn vrouw, opnieuw God leren kennen. Door Zijn liefde te ontdekken ga je ook weer van de Vader houden. Voeg daar de liefde voor schrijven aan toe, en je hebt een blog over het geloof. Over hoe ik in het geloof sta, en wat ik daar mee moet doen.
De afgelopen periode heb ik ontzettend veel geleerd over onze Vader. Zijn ‘testament’ en levenslessen staan zo ontzettend duidelijk beschreven in de Bijbel. Elke keer verbaas ik me er weer over dat de Bijbel hét boek is met alle antwoorden.
Bijvoorbeeld dat iedereen gaven en talenten bezit. Soms weet men dat zelf niet eens, maar iedereen is ergens goed in. De uitdaging ligt erin om met die gaven en talenten de juiste dingen te doen.
De opdracht om het evangelie te verspreiden. Men denkt dan vaak gelijk aan verre landen. Maar hoeveel evangelisatie is hier in Nederland nodig? Lopen de kerken niet leeg? Wordt de kerk, maar ook het geloof in het algemeen niet steeds verder op de achtergrond gedreven? Naar mijn idee wel. En waarom?
Laten we als christenen eens eerlijk naar onszelf kijken. Wat hebben wij in de afgelopen jaren gedaan? En natuurlijk spreek ik in het algemeen, en niet over elke afzonderlijke christen. Maar ik denk dat we teveel op ons gat hebben gezeten, grof gezegd en sorry voor de uitdrukking. We hebben braaf op onze stoel of op de kerkbank gezeten en geluisterd naar de ‘verhalen’ van onze voorgangers. Natuurlijk is daar op zich niks verkeerd aan. Iedereen heeft zijn gaven en talenten gekregen, en niet iedereen heeft dezélfde gaven en talenten. Gelukkig niet. We zijn alleen te laks geweest om de gaven en talenten in onszelf naar boven te halen en te ontwikkelen. Vaak door ongeloof in onszelf. En gebrek aan vertrouwen in onze Vader. Zo ben ik zelf ook jaren geweest en ook nu is er nog steeds de strijd en worsteling om de gaven en talenten die mij gegeven zijn volledig te begrijpen en daarna te ontwikkelen. Maar ik heb wel de keus gemaakt om er werk van te maken.
Daaronder valt dus ook het evangelie verspreiden, op mijn eigen manier dan. Via schrijven, via mijn blog. Ik kom regelmatig onderwerpen tegen in de bijbel waar ikzelf nogal over na moet denken. De bijbel is voor mij het Boek met alle antwoorden, al staat het er niet altijd klip en klaar in. En daar mediteer ik dan over en dat doe ik door middel van schrijven. Daarmee hoop ik ook anderen tot nadenken aan te zetten over dat onderwerp. Of soms hoop ik op een opmerking die mij weer verder helpt, want een blog gaat in mijn ogen niet alleen over het vertellen, maar ook over het antwoord krijgen. Antwoord en gedachten van de lezers. Een blog is toch vaak een persoonlijke invalshoek, en ook daar kan wel eens iets aan mankeren.
Kortom, het is voor mij niet alleen een middel om over God te vertellen, maar ook een middel om me zelf meer in het geloof te verdiepen, erover na te denken en door het inleven het ook uit te kunnen leven.
Tags: Geloof
Op internet zijn heel wat blogs te vinden van mensen die schrijven over hun geloof en sinds een paar maanden hebben verschillenden zich verenigd een een groep. Sommigen van hen schrijven over alledaagse dingen, anderen schrijven stukjes over foto’s die ze hebben gemaakt, maar kenmerkend is dat ze het allemaal doen met hun geloof als uitgangspunt. Bij mij kwam de vraag op waarom zij dit doen, wat hun beweegredenen zijn. Verschillende hebben hierop gereageerd en zullen deze maand op deze weblog hierover schrijven. Vandaag is het Gerda van Schagen van de weblog “Over van alles en nog wat“.
‘Bloggers geloven’, ja in dat rijtje hoor ik ook thuis! Maar als ik hier mag vertellen waarom ik eigenlijk ‘blog’, was dat toch niet in eerste instantie omdat ik geloof en dat zo nodig wilde vertellen op ‘het net’. Ik ben echtgenote, moeder van zeven – waarvan nog vijf thuis, en oh ja, sinds enkele maanden oma van een kleindochter. In het dagelijks leven ben ik huisvrouw met sinds kort, tegen wil en dank een-baantje-erbij. Op fora was ik al wel actief geweest in discussies over de Bijbel maar dat was vaak nogal theoretisch, je haakt in op wat anderen ten berde brengen. De gedachte aan een eigen blog kwam op nadat anderen vonden dat het ook wel iets voor mij was, maar ook toen ik ontdekte dat schrijven me hielp om mijn gedachten te ordenen en ik zo meer duidelijkheid en inzicht kreeg hoe de dingen die ik meemaakte in elkaar staken. Ook heb ik schrijven altijd al leuk gevonden maar was er eigenlijk nooit echt aan toe gekomen.
Ongeveer twee jaar geleden ben ik mijn blog gestart als een soort experiment, ik wilde wel eens zien wat er zou gebeuren als ik mijn reacties op de dingen om mij heen op ‘papier’ zou zetten. Ik had geen vastomlijnd plan en heb ook geen vaste onderwerpen waar ik over schrijf. Inmiddels ben ik er wat aan gewend om soms toch best heel persoonlijke gedachten aan ‘het net’ toe te vertrouwen. Mijn blog gaat eigenlijk over van alles en nog wat – en deze originele titel had ik het zelfs al meegegeven. Nog steeds als ik wat heb gepost, weet ik niet waar ik het de volgende keer over ga hebben – dat blijft voor mij, net als voor mijn lezers, elke keer weer een verrassing. Wel is het zo dat ik elke keer kom met een geestelijke toepassing, die er soms ineens uitrolt zonder dat ik daar van te voren over na heb gedacht. Mijn geloof blijkt dus toch op die manier een prominente rol te spelen bij alles waar ik over schrijf. Zelf heb ik wat met Bijbelstudie en door te linken naar bepaalde teksten via biblija.net, kunnen mensen die gedeelten erbij lezen, maar dat is niet noodzakelijk om het verhaal te kunnen volgen.
Wanneer is volgens mij een blog het waard om te lezen en kun je zó schrijven dat het mensen raakt? Niet wanneer je op elk probleem een juist antwoord kan geven compleet met Bijbelteksten, maar wanneer je écht iets te vertellen hebt. En dat aansprekende zit ‘em in het mogen doorgegeven van de dingen die je hebt geleerd in het leven. Niemand heeft namelijk iets aan verhalen van mooi-weer christenen (of aan de theorie, die kennen we vaak wel) maar wel aan voorbeelden hoe je vanuit de onvolmaaktheid van het leven, God steeds weer kunt vinden. Want hoe je in de dingen die je niet begrijpt – door lijden heen – toch Hem kan blijven vertrouwen, dat is bijzonder. Ook in de Bijbel vind je dat soort gelovigen terug en daarmee kunnen we anderen bemoedigen. Door allerlei moeilijkheden heen heb ik ook ontdekt dat God mij echt ziet in mijn omstandigheden en actief handelt als we bidden – op Zijn tijd. Ook liet Hij mij zien dat Hij anders kijkt naar mensen en naar omstandigheden dan wij – en dat ik mag zijn wie ik ben (al was ik mijn hele leven al een echte gelovige en wist ik niet dat op bepaalde punten deze dingen niet duidelijk waren). “Als de graankorrel niet in de aarde valt, draagt hij veel vrucht.” De herkenning van dat gegeven, dat maakt een blog waardevol.
Uiteindelijk denk ik dus toch dat ik ‘blog’ om over de dagelijkse dingen te vertellen en om dan van daaruit, te proberen de andere blik dan de menselijke te vinden en te laten zien dat door Jezus Christus, God een Vader is die we volledig kunnen vertrouwen – dwars door alles heen. Tegelijkertijd probeer ik mijn lezers op een laagdrempelige manier een Bijbelse basis aan te reiken bij wat ik schrijf, om zo ook vanuit de Bijbel zelf, de Heer beter te leren kennen. Als men hier iets van oppakt, zou je dat ook kunnen zien als ‘vrucht voor Hem’. En dat is voor mij het mooiste resultaat wat er uit mijn blogjes voort kan komen.
Tags: Geloof
Een jonge dominee was zich op zijn studeerkamer aan het voorbereiden op de preek. Op een gegeven moment komt zijn kleine zoontje naar binnen en vroeg of hij een leeg papiertje had. De dominee gaf het hem en zei dat papa moest werken en niet gestoord mocht worden.
Een paar minuten later ging de deur weer open en het zoontje kwam naar binnen en stoorde de dominee in zijn voorbereidingen, of hij een potlood had. De dominee gaf het zijn zoontje en sprak op strenge toon, dat hij nu echt niet meer gestoord mocht worden.
Nauwelijks was de dominee weer met de voorbereiding van de preek bezig of hij werd weer gestoord door zijn zoontje, die vroeg of hij soms ook nog een gummetje had. De dominee gaf het hem en zei dat hij nu absoluut niet meer gestoord mocht worden.
Na een tijdje ging de deur van zijn werkkamer open en kwam zijn kleine zoontje naar binnen huppelen. Voordat de dominee wat kon zeggen, zei het jochie: Papa u bent de liefste vader op de wereld, en ging daarna meteen weer weg.
Dat laatste nu is aanbidding, vertellen aan iemand wie hij is.
Tags: bidden
In deze periode zullen meerdere artikelen verschijnen op deze weblog over asielzoekers, wat wordt hierover geschreven in de Bijbel en wat is de visie van verschillende mensen over dit thema en enige getuigenissen. Vandaag het verhaal van Hannie van der Staaij.
Wie vetrouw jij? Waar vertrouw je op? Wat is de essentie van vertrouwen in je leven?
Ik kan mij voorstellen dat je er een antwoord op kunt geven.
Misschien ken je God in je leven en zeg je automatisch; Ik vertrouw Hem. Wat Hij doet is goed.
Of vind je dit juist wel heel lastige vragen, omdat je vertrouwen beschadigd is. Wie moet je nog vertrouwen….
Vertrouwen heeft te maken met afhankelijkheid, het heeft te maken met geloof in de ander, geloven in de eerlijkheid, dat de ander het beste met je voor heeft.
Afgelopen week werd ik geconfronteerd met mijn eigen wankele vertrouwen. Ik kwam bij de fysiotherapeut en de orthopeed en beiden waren ze niet blij met mijn matige herstel.
De moed zonk mij in de schoenen en ik dacht; stel je nou voor dat dit altijd zo blijft….
Soms heb je zelf slechts gedeeltelijk invloed op dingen, soms ook helemaal niet. Er zijn momenten dat je af moet wachten in vertrouwen.
Onwillekeurig denk ik aan mensen waarvan zelfs hun verblijfplaats onzeker is. Ik ken er een aantal. Sommigen heb ik ooit ontmoet in mijn werk, anderen ken ik vanuit de kerk.
Toen ik in de dak- en thuislozenzorg werkte kwam ik ze regelmatig tegen. Als collega’s onderling hadden we het er wel eens over. Mensen die vluchten vanuit hun land van herkomst, soms omdat ze daar niet meer welkom zijn vanwege dingen die ze gedaan hebben, mensen die vluchten voor de gevolgen van hun gedrag. Of mensen die nog altijd geloven in the american dream, mensen die geluk najagen in financiële middelen.
En het is zo makkelijk om hier zelf een mening, een oordeel over te hebben. Met een oordeel verheffen wij ons boven deze mensen. Maar is dat wel zo terecht?
Ik zou daar niet zo snel iets over willen zeggen, want het najagen van financiele middelen, doen wij dat niet net zo goed? Er moet bezuinigd worden, we moeten inleveren aan koopkracht en heel Nederland staat op zijn kop. Wij vinden namelijk dat wij recht hebben op wat we hebben gekregen.
Dus waarom zouden we een mens uit een ander deel van de wereld veroordelen om een vlucht voor geld?
Tegelijk zijn er zoveel meer mensen die gevlucht zijn vanwege humanitaire redenen. Mensen uit oorlogsgebieden, mensen met trauma’s waarvan wij ons geen voorstelling kunnen maken. Mensen die goede medische zorg niet kunnen krijgen in het land waar ze woonden.
Ergens denk ik dat het voor ons een soort “ver van mijn bed show” is. Wanneer iets ver van je af staat is het makkelijk om er iets van te vinden.
Ook al stijgen de zorgkosten in ons land en wordt de eigen bijdrage ieder jaar hoger, wij hebben we de beschikking over een ziekenhuis met opgeleide artsen en apotheken vol medicatie.
Wij hoeven niet iedere dag op onze hoede te zijn uit angst voor oorlogsgeweld. Niets ontziende rebellen die zonder enige reden je familie afmaken, je dorp in brand steken, jou als vrouw verkrachten en je dan als oud vuil achterlaten.
Wat wij denk ik vaak vergeten is dat mensen die vluchten echt alles achter zich laten. Spullen die ze hebben, maar vaak raken ze ook hun familie kwijt. Ze gaan wonen verspreid over de wereld. Ze zijn aangewezen op zichzelf, ze hebben niets meer dan wat ze kunnen meedragen. Zij hebben lege handen…..
Bedenk zelf eens in dat je niet meer mee kan nemen dan een rugzak aan spullen, al je andere, dierbare dingen moet je achterlaten. De mensen die deel uitmaken van je leven, je ziet ze voor het laatst, het is niet zeker of je ze ooit nog zal zien of zal spreken. Daar sta je dan…..
Wat mij verbaasd is dat juist deze mensen mij leren wat vertrouwen is. Niet het vertrouwen op een baan, een huis, andere financiële middelen of mensen. Maar vertrouwen in de toekomst, vertrouwen op God ook.
Niet vertrouwen is geen optie voor deze mensen. Zonder vertrouwen is er geen toekomstperspectief en zouden ze niet overleven.
Bij ons in de kerk zit een man die jarenlang verzeild was in allerlei juridische procedures rondom zijn verblijf in Nederland. Het net rond hem sloot zich en het leek erop dat hij zijn vrouw en kinderen hier achter zou moeten laten om terug te gaan naar het land dat hij jaren geleden ontvlucht was vanwege oorlog.
Ondanks al deze onzekerheid was het juist deze man die bij ons voor in de kerk sprak over het vertrouwen in God. Hij zong liederen van overgave in het engels, maar ook in zijn eigen taal.
Vrijmoedig stapt hij naar voren in de kerk en weet hij teksten van overgave en vertrouwen uit zijn hoofd op te noemen.
Hij was degene die mij erop wees dat niet onze ideeën belangrijk zijn, maar dat wij ons leven over moeten geven aan God, die ons leidt. Waarheen we ook mogen gaan.
Het maakt mij stil en ik realiseer mij dat mijn handen vaak te vol zijn om ze open uit te strekken naar God.
De handen van hen zonder zekerheid, zonder veiligheid, zonder huis, zonder familie, zonder geld.
Lege handen, open, zodat ze gevuld kunnen worden met vertrouwen!
Hannie van der Staaij is de schrijfster achter de gelijknamige weblog. In haar dagelijkse leven is ze werkzaam als ambulant behandelaar bij de GGZ.
Tags: Asielzoekers, Gastschrijvers
Het verhaal van vluchtelingen die naar Nederland toegekomen zijn domineert op dit moment het nieuws. Projecten als de vluchtkerk worden verheerlijkt en verketterd door dezelfde media. Mensen weten niet altijd goed hoe hier mee omgegaan moet worden. Sommigen vinden dat we onze “christelijke” (lees: “oude”!) normen en waarden weer moeten oppakken en moeten zorgen voor deze arme stakkers, terwijl anderen schreeuwen dat wij ons land niet moeten laten creperen door zulk uitschot.
Het is niet mijn bedoeling een politieke stelling te verdedigen. Het lijkt mij veel nuttiger om te gaan kijken hoe wij als christenen tegen vluchtelingen aan kunnen kijken.
Het probleem:
Het probleem van deze discussie is duidelijk. Weinig christenen (en ook ongelovige mensen) willen vluchtelingen niet helpen, maar het probleem is waar houdt het op?
In de afgelopen twee weken heb ik heel erg veel christenen emotioneel horen praten dat hun broeders en zusters afgeslacht zullen worden in andere landen als ze teruggestuurd worden, maar ik heb in mijn omgeving niemand gehoord over de vervolgde atheïsten die ook gevangen gezet zijn in bijvoorbeeld Egypte, maar ook in tig andere landen, en die geen amnestie kregen!
De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat wij Nederlanders (en dus ook Nederlandse christenen) soms behoorlijk kortzichtig zijn. De christelijke vluchtelingen krijgen meer sympathie dan andere vluchtelingen, waardoor christenen vaak de vertaalslag krijgen: “wij moeten voor vluchtelingen zorgen, want dit zijn onze broeders en zusters”. Hierdoor kan een project als de Vluchtkerk ook (terecht) heel erg veel steun ontvangen, want “wij” christenen doen hier iets goeds voor de zielige mensen.
Het probleem is natuurlijk niet of de vluchtkerk moet ophouden, of dat kerken niets meer met vluchtelingen moeten doen, maar waar houdt het op? Moeten we iedereen helpen, of moeten we ons beperken tot grote groepen en de enkeling laten staan?
Persoonlijk geloof ik dat kerken een grote invloed kunnen uitoefenen op het vluchtelingenbeleid. Dit gebeurt al heel erg veel door kerken die helpen met vertalen, juridische problemen, maar ook met integratie e.d.
Kerken zijn gelukkig niet zo kortzichtig meer dat ze deze diensten alleen aanbieden aan hun broeders en zusters. Hierdoor kan een vluchteling ook een eerlijke kans krijgen tot integratie.
De weg:
Hoe moeten we dan dit probleem oplossen? Hoe kunnen wij als christenen vluchtelingen helpen?
Persoonlijk ben ik heel erg aangesproken door kleine gemeenschappen, zoals de op deze blog eerder genoemde Elim-gemeenschap, die vluchtelingen laten schuilen, rusten en die ze hulp bieden.
Daarnaast zijn er veel gemeenschappen die hulp aanbieden bij bijvoorbeeld sollicitatiegesprekken, papierwerk en veel meer alledaagse dingen.
Het grootste goed wat een kerkelijke gemeenschap echter kan doen is een gevoel van saamhorigheid kweken. Dit gebeurt vaak door evangelisatie, pastoraat en diaconie. Veel buitenlanders voelen zich vreemd in dit land en zoeken naar iets vertrouwds, iets waar ze op kunnen bouwen. Sommige kerkelijke gemeenschappen doen dit momenteel zeer goed en laten vluchtelingen soms hun huidige situatie vergeten door ze prachtige dingen te laten zien, maar ook door hun sommige goede dingen te laten zien in de wereld.
Het doel:
Het doel van deze probleemstelling is onduidelijk. Voor veel christenen blijft het doel misschien toch zieltjes winnen, terwijl voor andere christenen het doel alleen is om vluchtelingen een kans te geven. Persoonlijk ben ik voorstander van het laatste. Wij hebben als christenen de plicht gekregen om onze naasten te helpen. Dit kan op vele manieren, je kunt zo bijvoorbeeld geld geven aan de vluchtkerk, aan kleine gemeenschappen die vluchtelingen helpen, maar je kunt ook het probleem bij de wortel aanpakken door bijvoorbeeld proberen de mensenrechten te verbeteren.
Wij hebben als christenen een doel voor ogen en moeten dit ook volbrengen. We mogen alleen niet vergeten dat niet alle vluchtelingen christenen zijn en we moeten juist ook voor de anderen zorgen en laten we daar ook nu naar kijken.
Tips:
Red. Kole en de Kruijf – Het ongemak van religie
http://www.devluchtkerk.nl/home
http://www.elim.nl/nl/home.html
http://www.gave.nl/
Tags: Asielzoekers
In deze periode zullen meerdere artikelen verschijnen op deze weblog over asielzoekers, wat wordt hierover geschreven in de Bijbel en wat is de visie van verschillende mensen over dit thema en enige getuigenissen. Vandaag het verhaal van de Iraniër Ehsan.
Ehsan vertelt: De tekst ‘wie zoekt die vindt‘ vond ik erg mooi. Ik merkte op een gegeven moment dat ik veranderd was en kreeg een sterk verlangen om me te laten dopen.
Drie jaar geleden leerde mijn vrouw in Iran christenen kennen. Door het contact met hen is zij tot geloof gekomen. Zij sprak veel met mij over de Bijbel, maar ik had geen verlangen om God te leren kennen. Er waren ook problemen en ik had geen tijd en ook geen verlangen meer over Jezus te weten.
In Nederland kwam ik in Ter Apel terecht. Ik was inmiddels begonnen met drinken en drugsgebruik. Op een keer nodigde Iraanse vrienden die christen waren mij uit om samen met hen naar een kerk te gaan. Ik ging mee voor de gezelligheid. Helaas was de bus vol en moesten we een uur lopen naar de kerk. Het was 10 dagen voor Kerst en het bleek een speciale gebedsavond te zijn die tot 4 uur in de morgen duurde. Omdat ik al wat gedronken had, hield ik zoveel mogelijk afstand van de mensen. Er was een mooi houten kruis en een doopvont waar ik wel nieuwsgierig naar was. Er brandde zeven kaarsen onder het kruis. Telkens als er een kaars uitging, stak ik een nieuwe kaars aan. Meerdere keren kwam de voorganger naar mij toe, nam mijn hand en bad voor mij. Dat raakte mij diep. Ik ging mij schamen dat ik aangeschoten naar de kerk was gekomen en ging naar buiten.
Mijjn vrouw was al eerder naar Nederland gekomen en woonde in het AZC in Leersum.. Als ik bij haar op bezoek was, gingen we samen naar de samenkomst van de Elim gemeente in Doorn. Ik begon over het verleden na te denken en kreeg meer interesse om de Bijbel te begrijpen.
Terug in Ter Apel ging ik vanaf die tijd elke zondag naar de kerk. Tenslotte mocht ik bij mijn vrouw in het AZC Leersum komen wonen. Ik stelde veel vragen over de Bijbel aan de broeders Gijs en Henk. Onder andere de tekst ‘wie zoekt die vindt’ vond ik erg mooi. Ik merkte op een gegeven moment dat ik veranderd was en kreeg een sterk verlangen om me te laten dopen. Ik wilde er echter wel zeker van zijn. Ik heb toen tegen broeder Henk gezegd: “Ik ken niet de hele Bijbel en ik weet niet in hoeverre ik overtuigd ben van het geloof in Jezus, maar ik merk wel dat ik veranderd ben en dat ik verlang me te laten dopen.” Hierna heb ik nog twee maanden doopstudie gedaan en op 15 april 2012 ben ik bij Elim gedoopt. Na de doop voelde ik de Heilige Geest op mij komen en werd ik vervuld met blijdschap en vrede.
Ik ben zes jaar geleden gestopt met in de Islam te geloven. Ik geloofde in niets meer. Ik protesteerde tegen God en verlangde naar echte vrede.
Een van de veranderingen in mijn leven sinds ik in Jezus geloof is dat ik nu veel meer van mijn vrouw en mijn dochter houd. Vroeger dronk ik veel, nu niet meer. Ik verlang er ook niet meer naar. Ik ben heel blij dat ik nu leer om te groeien in het geloof. Ik ben nu veel meer gericht op verzoening en vraag vergeving aan anderen als het nodig is. Zo hoef ik mij niet meer schuldig te voelen ten opzichte van anderen en probeer ik in vrede te leven met iedereen.
Dit getuigenis van Ehsan is opgeschreven door een van de voorgangers van de Elim gemeente te Doorn. Deze multiculturele gemeente wordt veel bezocht door Iraniërs en Afghanen. Wilt u een keer deze diensten bezoeken of meer informatie opvragen dan kan dat via hun website.
Tags: Asielzoekers, Gastschrijvers
In deze periode zullen meerdere artikelen verschijnen op deze weblog over asielzoekers, wat wordt hierover geschreven in de Bijbel en wat is de visie van verschillende mensen over dit thema en enige getuigenissen. Vandaag het verhaal van Ida Dijkhuis.
Enige jaren geleden had ik in de Noodopvang een gesprek met een asielzoeker, afkomstig uit een moslimland, maar hier in Nederland christen geworden. Zoals zo vaak, ging het gesprek over de politiek en het generaal pardon. Deze man wist dat de PvdA voor een generaal pardon was. Maar de CU, wat is dat nu voor een partij? Is die anders dan het CDA?
Ik legde hem uit dat de CU ook voor een generaal pardon is. Dat ze tegen abortus en euthanasie zijn. Maar deze man vond abortus niet zo erg, als het vruchtje maar heel klein was. In zijn land werd het zo vaak toegepast. Zelfs zonder de dokter.
Ik had een Bijbel bij me in zijn eigen taal en zocht Psalm 139 voor hem op. Toen hij het las werd hij heel stil. Het maakte heel veel indruk op hem.
Een tijdje later sprak ik hem weer. In de week ervoor was hij in een bijeenkomst geweest waar ze zo’n mooi lied zongen. Hij had een blad met het lied bij zich. Hij vroeg of ik het voor hem wilde vertalen, want hij begreep het niet. Laat het nu lied 518 van Opwekking zijn, waarin Psalm 139 op muziek is gezet!!! Ik vertelde hem dat ik het niet hoefde te vertalen. Het is dezelfde Psalm die ik hem de week ervoor had laten lezen. Toevallig? Ik merkte duidelijk dat God hem bij deze psalm had bepaald.
Ida Dijkhuis is de schrijfster achter de weblog Simonida en heeft in het verleden veel gewerkt onder asielzoekers.
Tags: Abortus, Asielzoekers, Gastschrijvers, Psalmen
