Textus Receptus

Zie ook: Bijbelvertalingen, Byzantijnse tekst, Tekstkritiek,

De Textus receptus (van het Latijns voor 'ontvangen/aanvaarde tekst') is de naam voor de eerste Griekse tekst van het Nieuwe Testament die door middel van de boekdrukpers verspreid werd.

Inhoud

Edities en uitgaven

Erasmus gebruikte voor zijn eerste editie (1516) de volgende handschriften 1 (=Codex Basilensis A. N. IV. 2), 2 (=Codex Basiliensis A. N. IV. 1), 7, 817, 2814 (=1rK), 2815 (=Codex Basilensis A. N. IV. 4), 2816 (=4ap). In zijn tweede editie (1519) gebruikte hij ook minuscuul 3. Deze uitgaven waren niet foutloos en hoewel soms geclassificeerd als een late Byzantijnse tekst, zitten er toch bijna 2000 verschillen in t.o.v. deze tekst. De eerste uitgave was een commercieel succes en in 1519 verscheen een herdruk met daarin bijna alle (echter niet allemaal) aanwezige fouten gecorrigeerd.

De tekst fungeerde als uitgangspunt voor de nationale vertalingen, waaronder de Lutherse bijbel (1522) in het Duits, King James Version (1611) in het Engels en de Statenvertaling (1637) in het Nederlands.

Textus Receptus en Byzantijnse tekst

De Textus Receptus vertoont de meeste overeenkomsten met de Byzantijnse tekst. De manuscripten van het Nieuwe Testament worden onderverdeeld in drie of vier "families," waarvan de Byzantijnse familie er één is. Niet alle families van handschriften zijn even groot. De Byzantijnse tekst ongeveer 80% van het totaal aantal manuscripten uit. Byzantijnse handschriften vormen de meerderheid en hebben weinig onderlinge variatie.

Met name liefhebbers van de Statenvertaling en de King James Version, die doorgaans de Textus Receptus ten onrechte met de Byzantijnse tekst identificeren, zien de Textus Receptus als de meest betrouwbare tekst. Men wijst erop, dat het grootste deel van de manuscripten tot de Byzantijnse traditie behoort en dat de manuscripten die tot de andere tradities behoren, op veel plaatsen niet met elkaar overeenkomen en dat de schrijvers van deze andere tradities er ook andere geloofsinzichten op nahielden. Bovendien is de Byzantijnse tekst, zoals hierboven al vermeld, eenvormiger dan die van de andere tradities.

Dat verreweg de meeste Bijbelse handschriften Byzantijns zijn, is te verklaren door de opkomst van het Latijn in het westen en de islam in Egypte en het Midden-Oosten, waardoor de productie van Griekse handschriften daar stopte, terwijl het kopiëren van Byzantijnse handschriften in Constantinopel nog voort ging.


Aangemaakt 9 december 2014


Koop nu

Commentaar

Zie de huisregels welk commentaar wordt opgenomen!