De brontekst is een vertaalkundig begrip dat verwijst naar de tekst die wordt vertaald. Bij het Bijbelvertalen wordt ook het begrip grondtekst gebruikt. Hierbij is de taal van de te vertalen tekst de brontaal, terwijl de taal waarin het wordt vertaald de doeltaal is.
De bronteksten van het Oude Testament zijn het Hebreeuws en Aramees. Van het Nieuwe Testament Grieks. De tekstkritiek is de wetenschappelijke tak die als doel de oorspronkelijke tekst van antieke geschriften door middel van vergelijking van zoveel mogelijk verschillende bronnen te achterhalen. Het is een belangrijk onderdeel van de wetenschap der filologie.
Voor het Oude Testament wordt vooral de Masoretische tekst gebruikt. Daarnaast wordt sinds de vondst van de Dode Zee-rollen en andere manuscripten ook die gebruikt.
Voor het Nieuwe Testament beschikken we over meer dan 5600 Griekse handschriften.
Aangemaakt 17 augustus 2020