Nieuwe Testament

Zie ook: Bijbel, Colossenzen (brief), Corinthiers (brieven), Efeziers (brief), Evangelie naar Johannes, Evangelie naar Lukas, Evangelie naar Markus, Evangelie naar Mattheus, Filemon (brief), Filippenzen (brief), Galaten (brief), Handelingen (boek), Hebreeen (brief), Jakobus (brief), Johannes (brieven), Judas (brief), Openbaring (boek), Petrus (brieven), Romeinen (brief), Tekstkritiek, Thessalonicensen (brieven), Timotheus (brieven), Titus (brief),

Het Nieuwe Testament (van het Latijn Novum Testamentum, van het Grieks Ἡ καινὴ διαθήκη), bestaat uit een viertal evangeliën welke het leven van Jezus Christus op aarde behandelen, de Handelingen waarin het ontstaan van de eerste christelijke gemeenten wordt beschreven, een aantal brieven van verschillende auteurs en sluit of met de Openbaring van Jezus (geschreven door Johannes).

Inhoud

Canonisering Nieuwe Testament

Zie Canonisering van de Bijbel voor een compleet overzicht.

Al vanaf het begin werden de Evangeliën en de brieven van de Apostelen van kerk naar kerk rondgestuurd. Waarbij soms kleine verschillen waren.

Rond 155 meldde Justinus het bestaan van vier evangeliën. In deze periode werden de andere geschriften van het Nieuwe Testament ook al genoemd, echter de samenstelling verschilde per kerk.

Hierna begint meer overéénstemming te ontstaan over de canon en de volgorde:

Na 200 was de canonisering zo goed als rond, andere geschriften werden gezien als apocrief of als vervalsing.

Discussie boeken gezaghebbend

Waarom werd het gezag van een aantal boeken vanaf de tweede helft van de 2de eeuw ter discussie gesteld? We kunnen hier drie redenen voor aanvoeren.

Overgenomen met toestemming van G. v.d. Brink (De canonvorming van het NT)

Decretum Gelasianum

Het Decretum Gelasianum of Gelasian decreet wordt zo genoemd omdat van oudsher werd gedacht dat het een decreet van  paus Gelasius I, bisschop van Rome 492-496 zou zijn. Er wordt gezegd dat het werk is afgeleid van een tekst geschreven door een anonieme geleerde tussen 519 en 553, het tweede hoofdstuk presenteert een lijst van boeken van de Schrift welke als zijnde Canoniek gemaakt door een Raad van Rome onder Paus Damasus I, bisschop van Rome 366-383. Onder geleerden is er kritiek op het waarheidsgehalte van dit decreet. F.F. Bruce stelt: "What is commonly called the Gelasian decree on books which are to be received and not received takes its name from Pope Gelasius (492-496). It gives a list of biblical books as they appeared in the Vulgate, with the Apocrypha [sic] interspersed among the others. In some manuscripts, indeed, it is attributed to Pope Damasus, as though it had been promulgated by him at the Council of Rome in 382. But actually it appears to have been a private compilation drawn up somewhere in Italy in the early sixth century." (F.F. Bruce, Canon of Scripture, p. 97).


Oorspronkelijk in het Hebreeuws of Aramees geschreven?

drs. M. Rotman schrijft m.b.t. de vraag of Mattheus een vertaling vanuit het Hebreeuws is: "taalkundig onderzoek wijst dat het canonieke Mattheus evangelie geen vertaling is, maar oorspronkelijk in het Grieks is geschreven" (Inleiding synoptische evangelie, p. 22), terwijl R.T. France in zijn commentaar op Mattheus stelt "Alle geleerden zijn erover eens dat het Evangelie van Mattheus in het Grieks was geschreven, en niet een simpele vertaling is van een Aramees origineel." (R.T. France, Tyndale New Testament Commentary, p. 34)

Zie ook: Peshitta

Vanaf de 16de eeuw zien we de eerste vertalingen in het Hebreeuws, waarbij in eerste instantie alleen de Evangeliën, en later het gehele Testament. We moeten bij deze vertalingen bedenken dat ze in Rabbijns Hebreeuws of Ivriet zijn geschreven en niet in het Bijbels Hebreeuws. Kenmerkend voor de oudere vertalingen zijn de vele Arameïsmen.


Koop nu

Commentaar

Zie de huisregels welk commentaar wordt opgenomen!