Wanneer we nu de zuidelijke hemel bekijken, dan blijkt dat driekwart daarvan geen heldere sterren bevat; het overige deel bevat echter juist zeer heldere sterren. Op een gebied ter grootte van slechts 1/30 deel van de gehele hemel vindt men hier vijf sterren van magnitude 1, terwijl er totaal slechts een twintigtal sterren van deze magnitude zijn. Verder bevinden zich hier nog eens ongeveer vijf van de 60 sterren die helderder zijn dan magnitude 2. Tot slot bevindt zich hier het helderste deel van de Melkweg en zijn er vele sterren te zien in allerlei helderheidsgradaties. Dit is, kortom, één van de meest heldere plekken aan de sterrenhemel.

Sommigen stellen dat het bij de ‘Kamers van het Zuiden’ gaat om een gedeelte van de zuidelijke hemel dat nu niet meer te zien is in Israël. Dit komt, verklaren zij, door de precessie van de aarde. Als dit inderdaad zo is, kan men na de identificatie van het sterrenbeeld Chadre Theman berekenen wanneer dit nog wel in Israël te zien was. Op grond hiervan kan dan worden bepaald wanneer Job leefde en aan de hand daarvan kan men afleiden wat de laatst mogelijke datum is waarop het boek Job geschreven kan zijn.

Share/Bookmark

We zijn nu beland op het punt waar ons onderzoek begint. Alle eerder genoemde sterrenbeelden waren redelijk gemakkelijk te bepalen en waren allemaal in het noordelijk gedeelte van de sterrenhemel te zien of maakten deel uit van de dierenriem. En zijn ook voor ons bekende beelden.

In Job 9:9 vinden we tot slot ook een verwijzing naar een sterrenbeeld met de intrigerende naam ‘de binnenkameren van het Zuiden‘ en de meeste vertalingen komen niet verder dan een ’sterrengroep in het Zuiden’ of een ’symbolische verwijzing’ naar de zuidelijke sterren die niet (meer) te zien zijn. En daar zit het probleem deze sterren zijn niet te zien vanuit Nederland of tegenwoordig uit het gebied waar men denkt dat Job woonde.

Voordat we een proberen te achterhalen wat de ‘de binnenkameren van het Zuiden‘ zijn, zal eerst onderzocht moeten worden wat de betekenis is van de grondtekst en hoe de verschillende vertalingen dit interpreteren.

In het Hebreeuws staat er Chadre Theman. Het woord Chadre is afgeleid van de stam Cheder en betekent een kamer en dan speciaal de binnenste kamer van een huis of een tent (cf. Gen. 43:30; Richt.16:9,12). Metaforisch wordt het woord ook gebruikt voor het binnenste van de buik (cf. Spr.18:8; 26:22).

Het woord Theman betekent letterlijk ‘datgene wat gesitueerd is aan de rechterkant‘. De oude Joden oriënteerden zich op het Oosten, en wat aan de rechterkant ligt is in dat geval het Zuiden (cf. Ex. 26:18,35; 27:9). Men kan daarom dit woord het beste vertalen met ‘het zuiden‘. Zo wordt de zuidenwind aangeduid als Ruach theman (cf. Ps.78:26; Hoogl.4:16). Als we nu de verschillende vertalingen bekijken, zien we dat de LXX dit vertaalt met tameia Notou en de Vulgata met interriora Austri. Beide vertalingen geven een zo letterlijk mogelijke vertaling van het woord. De King James geeft evenals de Statenvertaling ‘chambers of the south’, terwijl de Good New Bible vertaalt met ’stars of the south’. Bij bestudering van andere vertalingen blijkt dat allen een soortgelijke omschrijving geven.

Als we lezen wat in Job 9 aan vers 9 voorafgaat, zien we een beschrijving van Gods grootheid: verschuivingen van bergen, aardbevingen, het opkomen en ondergaan van de zon en de sterren, de scheidingen tussen de aarde en de zee. Daarna volgt een opsomming van de meest schitterende sterrenbeelden die er aan de hemel te zien zijn. Wat opvalt is dat er alleen gesproken wordt over fysieke zaken en niet over geestelijke of symbolische zaken. We moeten dus op grond van de context wel concluderen dat ook de ‘Chadre Theman‘ een fysiek verschijnsel is. Met andere woorden, de ‘Chadre Theman‘ is waarschijnlijk een sterrenbeeld dat aan de hemel te zien is, net als de Grote Beer, Orion en de Pleiaden.

Nu we weten dat er daadwerkelijk gesproken wordt over een sterrenbeeld of een groep sterren, moeten we dus onderzoeken waar de locatie van dit sterrenbeeld is en wat de hedendaagse benaming is voor dit object. Gezien de benaming moeten we in het Zuiden zoeken en wel naar een object dat net zo schitterend is als de andere genoemde sterrenbeelden.

Sommige geleerden stellen dat het gaat om ’sterrenbeelden van de zuidelijke Dierenriem’ en vermelden Scorpio, de schorpioen, als mogelijke kandidaat. Dat is echter niet waarschijnlijk. De bekende joodse astronoom Aben Ezra identificeert Scorpio of Antares, de helderste ster, met de in Jesaja 13:10 genoemde K’esil. De Joden kennen in het algemeen dit sterrenbeeld als ‘Akrabh (Schorpioen, cf. de Dode Zeerol 4Q318) en claimen dat het op de banier van de stam Dan staat, wiens stamvader als ‘een slang is aan de weg’ (Gen.49:16,17). De rabbijn Rashi ziet in deze slang een basilisk, een schorpioenachtig wezen waarvan het gif zo dodelijk is dat zowel man als paard aan de beet sterft (cf. Plinius, Natuurlijke Historie, VIII.33). Sir William Drummond stelt dat Scorpio in de dierenriem zoals de ‘patriarch Abraham’ die kende een adelaar was. Hierbij moet men dan bedenken dat schorpioenen vroeger werden voorgesteld als slangen en als adelaars. Enige verbinding met de ‘Kamers van het Zuiden’ ziet hij niet.
Andere geleerden, zoals Patten, denken dat het gaat om het zuidelijk deel van de Melkweg. Weer anderen achten de uitdrukking te vaag om te verwijzen naar een speciale ster of groep van sterren, en stellen dat het een algemene uitdrukking is voor sterren aan de zuidelijke hemel. Weer anderen identificeren de ‘Kamers’ met de kamer waaruit de wervelwind Ruach theman komt (Job 37:9).

Hoewel er verschillende meningen zijn, is iedereen het er over eens dat het gaat om een groep sterren die zeer helder moet zijn en die gemakkelijk te herkennen moet zijn geweest voor tijdgenoten van Job. Dit baseert men onder andere op het feit dat de andere genoemde sterrenbeelden ook zeer helder zijn. Sommigen verwijzen naar de Babylonische astronomie. Daarin is namelijk geen Zuidpool die correspondeert met de Noordpool, maar daarentegen is er wel een gebied dat Ea wordt genoemd en dat ver aan de zuidelijke hemel wordt gesitueerd. Men denkt dat Job met de term Chadre Theman dezelfde sterrenbeelden bedoeld. Interessant is echter dat allen stellen dat het om een of meerdere sterrenbeelden of sterren gaat die ver aan de zuiderhemel te zien zijn.

Share/Bookmark

Pleïaden

Het derde sterrenbeeld is de Pleïaden die Kimah “parels” wordt genoemd. Het is een groep, bestaande uit meer dan 3000 sterren die relatief dicht bij elkaar staan en omringd zijn met allerlei reflectienevels. Dat wil zeggen dat de ruimte tussen de sterren vol is met materie welke zichtbaar is door het licht van de sterren. Hierdoor lijkt het alsof ze met elkaar verbonden zijn door nevelige draden of koorden. Doordat ze dicht bij elkaar staan is de invloed van de zwaartekracht te merken in de structuur van de nevels.

Nu zijn de Pleïaden goed met het blote oog te zien, echter de nevels zijn te vaag om zonder hulpmiddelen waar te nemen. Met het blote oog zijn slechts een 6-tal sterren te zien, of als je zeer goede ogen hebt meteen een stuk of 12. De vraag is of in onze Bijbeltekst deze reflectienevels worden bedoeld die de sterren bij elkaar lijken te houden zoals sommigen beweren.
Echter ook hier is het logischer dat er sprake is van poëtisch taalgebruik en dat de banden alleen maar een aanduiding is omdat de sterren zo dicht bij elkaar staan.

Mazaroth

Dit sterrenbeeld in Job 38 is al wat lastiger, tegenwoordig vertalen we het meestal met Dierenriem omdat dit het meest waarschijnlijke is, en er zijn boeken vol geschreven wat het allemaal niet is. In ieder geval het gaat om iets wat niet altijd te zien is en waar in 2 Kon. 23:5 tegen wordt gewaarschuwd om niet te aanbidden. Opvallend is dat in dit vers meestal Mazoloth wordt vertaald met sterrenbeelden of de planeten. Voor onze zoektocht is het enige wat van belang dat het iets was ter hoogte van de Dierenriem, welke een reeks sterrenbeelden zijn waar de zon, maan en planeten vanuit ons gezichtspunt op aarde door heen lijken te gaan. Tegenwoordig zijn ze vooral bekend omdat ze in allerlei horoscopen worden genoemd.

Share/Bookmark

Ook van het tweede sterrenbeeld, Orion, zijn meer gegevens bekend. In het Hebreeuws werd Orion Khasil “de dwaas” genoemd omdat hij het hele jaar achter zijn prooi de Stier aanging zonder deze ooit te vangen. In Job 38 lezen we over de ketens/strengen van dit sterrenbeeld. De schrijver van het boek doelt met de strengen van Orion op de sterren van de gordel, Alnitak, Alnilam en Mintaka. In tegenstelling tot de Pleïaden staan de sterren van Orion alleen optisch bij elkaar. Sommigen (Hobrink) gaan uit van de idee, dat met het ontbinden van deze gordel wordt bedoelt dat de sterren zich steeds verder uit elkaar bewegen. Nu is het zo dat niet alleen deze sterren, maar ook verschillende andere sterren zich bewegen vanuit een centrum, waar de Orion-nevel zich bevind. Deze sterren worden ‘runaway stars’ genoemd en de bekendsten zijn AE Aurigae, 53 Arietis en μ (mu) Columbae. Om deze beweging en dus de verandering van de posities van de sterren in het sterrenbeeld Orion op te merken, zou men als waarnemer miljoenen jaren moeten leven. Tegenwoordig kan men dit doen door middel van computersimulaties.

De vraag is dan ook of in deze passage deze eigen beweging van de sterren wordt bedoeld, wat de hoofdpersoon uit ons verhaal onmogelijk kon weten. Computers waren er toen nog niet en er zijn geen eerdere vermeldingen van wijzigingen van sterposities dan sinds de Almagest van Ptolemaeus ( ~150 n.C.) door de Joden, Grieken en later ook anderen werd herzien. Zelfs als Job nu, 4000 jaar later, nog steeds zou leven, dan zou hij met het blote oog geen verschil zien in de positie van de genoemde sterren

Logischer is dan ook dat we in deze tekst een poëtisch taalgebruik moeten zien en omdat de sterren Alnitak, Alnilam en Mintaka schijnbaar op één lijn staan en daarmee de suggestie wekt dat ze door een ‘koord’ bijeen worden gehouden.

Share/Bookmark

Als het boek Job oud is, zijn er mogelijkheden om dit te bewijzen. Temeer daar verschillende critici beweerden dat het boek vrij jong was. Om dit alles tot in detail te bespreken daar is de tijd te kort voor daarom wil ik me slechts richten op de astronomie van Job en hoe ik in mijn zoektocht naar de ouderdom van Job een paar interessante zaken tegenkwam. Als eerste zal een kort overzicht worden geven van de genoemde sterrenbeelden om daarna dieper in te gaan waarom het boek Job volgens deze sterrenbeelden oud is. In geen enkel Bijbelboek komen we zoveel verwijzingen tegen van sterrenbeelden als in Job. Zo lezen we in Job 9:9 De Grote Beer heeft hij gemaakt, en Orion, de Pleïaden en de sterren van het zuiden. En in Job 38:31-32 Kunt u de banden van het Zevengesternte vastbinden, of de ketenen van de Orion losmaken? Kunt u de Mazzarot tevoorschijn laten komen op zijn tijd, en kunt u de Wagen met zijn kinderen leiden? De eerste tekst is al interessant omdat daarin een paar bekende sterrenbeelden (een groep sterren die door de mensen bijeen gevoegd zijn om ze makkelijk te herkennen) worden beschreven die over de hele sterrenhemel staan verspreid. Zo staat de Grote Beer (het steelpannetje) in het hoge noorden, Orion en de Pleïaden in het midden (de Dierenriem) en “de sterren van het zuiden” in, zoals we later zullen zien en zoals de naam al zegt in het verre zuiden. Job geeft hier richting zijn vrienden aan dat de hele sterrenhemel door God is geschapen. Dat er maar 4 worden genoemd wil niet zeggen dat er niet meer sterrenbeelden bekend waren. Want in Job 26:13 lezen we over een ander sterrenbeeld: Met Zijn adem blaast Hij de hemel schoon, Zijn hand doorboort de kronkelende slang.

Het verhaal van Job speelt zich af in het Midden-Oosten en als men met een karavaan door de woestijnachtige gebieden ging was het noodzakelijk om de juiste richting op te gaan. Het herkennen van de sterren was daarbij van levensbelang, net zoals in de zeevaart men vroeger navigeerde op de sterren. Zo wist men aan de hand van de positie van de Grote Beer waar het noorden was en op die basis konden de karavanen door de woestijn heen navigeren. In de grondtekst staan natuurlijk andere exotische namen en uit de vertalingen blijkt al dat men niet altijd wist welk fenomeen aan de hemel werd bedoeld. De Grote Beer (ons steelpannetje) is nog een makkelijk sterrenbeeld om te bepalen en werd de ‘Ash “dochters” genoemd. In Job 38 wordt een meer specifieke beschrijving gegeven van dit sterrenbeeld en daaruit kunnen we opmaken dat het een heldere ster die omringd was door andere minder heldere sterren die dan “zijn kinderen” worden genoemd. Deze heldere ster is Arcturus. Uit andere oude bronnen weten we dat de volledige naam van dit sterrenbeeld de Banat Na’ash al Kubra “de dochters van de lijkbaar” werd genoemd. Een inderdaad lijkt het sterrenbeeld op een wagen waarop de doden werden vervoerd en de dochters zijn dan de klaagvrouwen die er achteraan liepen.

Share/Bookmark

Want wisten jullie dat in geen enkel Bijbelboek zoveel verwijzingen staan als in het boek Job? Dat sommige sterrenbeelden al heel oud zijn en dat veel geleerden zich erover hebben gebogen welk sterrenbeeld precies is bedoeld. En hoe het mogelijk is dat er verwijzingen zijn naar sterrenbeelden die de schrijver van Job (ervan uitgaand dat hij op een zelfde breedtegraad woonde als Jeruzalem) helemaal niet had kunnen zien als het boek, zoals sommige geleerden stellen, erg jong is.

Wat dit laatste betreft, is het jullie wel eens opgevallen dat veel fenomenen uit de natuur die beschreven zijn in Job helemaal niet kloppen met de hedendaagse natuur. Denk maar eens aan ijs in rivieren, verwijzingen naar sneeuwval en dat in het Midden-Oosten. Om nog maar te zwijgen van de vreemde dieren die worden beschreven. Het lijkt erop dat er toen een totaal ander klimaat was en dat de toenmalige mens dit allemaal heel normaal vond.

Aan de hand van enkele sterrenkundige fenomenen die worden beschreven in het boek Job wil ik dan ook aantonen dat dit boek best wel eens een stuk ouder zou kunnen zijn dan we veelal aannemen. Welke fenomenen dat zijn, ga ik nu niet vertellen, als je het wilt horen kom dan naar de lezing van as. zondag in Bennekom.

Adres:
Vrije Evangelische Gemeente
Kerkgebouw “De Woonstede”
Margrietlaan 30
6721 EN Bennekom
www.vegbennekom.nl

Share/Bookmark

5 Februari wordt door mij in de Vrije Evangelische Gemeente te Bennekom een lezing gegeven over de “Astronomie in Job”. Jullie zijn van harte uitgenodigd. De toegang is gratis en er is koffie.

Adres:
Vrije Evangelische Gemeente
Kerkgebouw “De Woonstede”
Margrietlaan 30
6721 EN Bennekom
www.vegbennekom.nl

Share/Bookmark

Hooglied 6:4 (NBG)

Wie rijst daar als de dageraad, mooi als de maan,
stralend als de zon en ontzagwekkend als een leger in slagorde?

Hooglied 6:10 (WV95)

Je zult je vrouw maar vergelijken met een gevaarlijk en vooral oorlogszuchtig leger opgetuigd met banieren. Dat kan maar twee dingen betekenen, of die persoon is helemaal gek van legers, of hij bedoelde er totaal iets anders mee.

In deze twee passages van Hooglied zitten we dus met het probleem wat wordt hiermee bedoeld. Opvallend is dan ook dat de Groot Nieuws Bijbel het niet heeft over een leger met vaandels of banieren, maar haar vergelijkt met “indrukwekkend als de sterrenhemel“. De vraag is dan ook, hoe komen ze aan zo’n afwijkende vertaling en het ligt natuurlijk voor de hand dat we naar de Hebreeuwse tekst moeten kijken.

Het Hebreeuwse werkwoord dāgal is afgeleid van het zelfstandig naamwoord degel “banier, vaandel”, wat vaak verwijst naar een militaire standaard die, wanneer opgeheven, voor iedereen te zien was (Num. 2:3-4; 10:14-15). Het werkwoord zelf komt alleen voor in drie passages (Ps. 20:6; Hoogl. 6:4, 10). Het is om deze reden dat in veel vertalingen dit woord letterlijk is vertaald met “banier” of “vaandel”, maar de vraag blijft natuurlijk wat hiermee wordt bedoeld. De NBV kozen voor de vaandelachtige betekenis, omdat er een verwant woord in hoofdstuk 2:4 staat, en wat ze hebben vertaald met ‘het vaandel van zijn liefde‘. Ze hebben gezocht naar een beeld dat beter bij een meisje past dan het beeld van een heel leger, en kwamen zo op ‘vaandelvrouw’. Waarbij je dan moet denken aan een sterke vrouw die in de oorlog in de voorste gelederen rijdt, hoog op een dromedaris.

Maar er zijn geleerden die hier anders over denken, omdat ze vinden dat vooral de tweede passage (vs. 10) dan helemaal niet logisch is. Zij betogen dat hier allerlei voorbeelden worden aangehaald uit de sterrenhemel, zoals “dageraad”, “maan” en “zon” en dat het dus logischer wijze om iets aan de hemel moet gaan omdat anders de parallellie in dit vers niet klopt (en Hooglied is toch poëzie!). Om die reden willen ze een letter in het woord veranderen zodat de meervoudsvorm van dāgal, “nadgalot” wordt veranderd in “nergalot“. De letter ד “d” wordt dus een ר “r” en deze lijken in het Hebreeuws heel erg op elkaar, zoals je kunt zien. Dit woord heeft inderdaad een sterrenkundige betekenis, want hier wordt het sterrenbeeld “Tweelingen” mee bedoeld, en enkele geleerden wijzen erop dat met de twee helderste sterren dan de borsten van de geliefde wordt bedoeld. Als dit zo is dan krijg je inderdaad, de schitterende parallellie:

Wie is zij die verschijnt als de dageraad,
mooi als de volle maan,
zuiver als de gloeiende zon,
indrukwekkend als de sterrenhemel?

Natuurlijk valt er nog veel meer over te zeggen en er zijn nog veel meer interpretaties over dit ene woord. Maar, met mijn romantiek en voorliefde voor de sterrenkunde, lijkt deze laatste verklaring de meest logische.

Share/Bookmark

Maar de grote vraag of het een donkerrode maansverduistering zal worden hangt niet af van de duur van het evenement of dat er meerdere verduisteringen in een maand zijn. We moeten daarvoor het wat dichterbij zoeken, nl. naar de atmosfeer. Tijdens een verduistering wordt door de Aarde het witte licht geblokkeerd door allerlei gassen en stof in de atmosfeer. Dus als er pas een vulkaanuitbarsting is geweest (denk aan IJsland), dan is de kans groot dat de maan roder wordt dan normaal. Verder is het ook de stand van de maan van belang, staat hij hoog aan de hemel dan zal hij lichter zijn dan als hij pas opkomt omdat het licht dan een langere weg af moet leggen door de atmosfeer.

Voor vanavond is er dus goede hoop dat het een mooie rode maansverduistering zal zijn. Een paar minuten voor 10 uur zal de maan al gedeeltelijk verduisterd in het zuid-oosten opkomen en om 10:14 uur zal het hoogtepunt zijn. Het is leuk om te weten dat om ongeveer dezelfde tijd de zon ondergaat. We kunnen dan ook zeggen dat vanavond de Aarde precies tussen de zon en de maan zal wezen. Voor hen die het evenement willen zien, ga naar een plek waar weinig begroeiing is en waar je weinig last hebt van de straatverlichting.

Share/Bookmark

Een conjunctie is een samenstand van planeten, dat houdt in dat vanaf de aarde bezien het lijkt of ze op één plek aan de hemel staan. Als je dit evenement wil bekijken dan moet je vroeg opstaan, het beste kun je het zien een uur voor zonsopgang en dan natuurlijk op een donkere plek waar geen verlichting is met zicht op de oostelijke horizon (de plek waar de zon opkomt).  Het dichtst bij elkaar en dus misschien ook de mooiste waarneming is in de ochtend van 11 mei als Jupiter en Venus het dichts bij elkaar staan. Let erop dat als de zon opkomt Venus nog enige tijd helder te zien is.

Hieronder een animatie van wat je kan zien:

Share/Bookmark

De enige vermelding waarvan zeker is dat het om een verduistering gaat staat in Amos 8:9 “Op die dag – spreekt God, de HEER – zal ik op het middaguur de zon doen ondergaan, en het land verduisteren op klaarlichte dag.”

Deze dag hebben de astronomen kunnen terugrekenen en was 15 juni 763 v.C. waar bij het maximum van de verduistering om 10:11 uur (lokale tijd Jeruzalem) was.

Hierboven is een kaartje met daarop het pad waar men toen de zonsverduistering kon zien. Als men zich toen binnen de blauwe lijnen bevond was de verduistering totaal, en de beste resultaten had men als de antieke waarnemer in de buurt van de rode lijn was. In Israël werd de zon dus niet geheel verduisterd, omdat deze te ver zuidelijk lag.

Nu is het leuk dat we met onze huidige kennis van de wiskunde en moderne computer technieken dit na kunnen rekenen. Maar echt leuk wordt het dat naast de genoemde vermelding in de Bijbel, deze datum ook nog eens wordt bevestigt door een Assyrisch geschrift (zie afbeelding hiernaast) welke bekend staat als het Eponym Canon. Hier wordt vermeld: “opstand in de stad Assur, in de maand Sivan. De Zon werd verduisterd.”

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Mocht u de opname niet zien, dan is hij hier te vinden.

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Jesaja 14:12 (HSV)

In deze passage wordt de morgenster zoon van de dageraad genoemd, in het Hebreeuws “Helel zoon van Shachar”. Hierbij is het laatste woord “Schachar” niet het moeilijkste uit dit gedeelte, daar dit meermalen voorkomt in de Bijbel en het beste vertaald kan worden met “dageraad”. Echter wie of wat is “Helel“, wat in sommige Bijbels met “Lucifer” of “morgenster” wordt vertaald. We komen dit woord nl. alleen tegen in dit vers.

Zeer waarschijnlijk is dit woord afgeleid van de stam הלל hallal (“schijnen”, cf. Job 29:3; 31:26) en afkomstig uit het Akkadisch hll (“schijnen”) waar het dan slaat op de afgod Ishtar welke gepersonifieerd is in (de planeet) Venus. De betekenis van “schijnen” zien we ook terug in de Vulgaat waar dit woord is weergegeven als “Lucifer” (=”de schijnende”) en vandaar uit zien we deze terug in enkele moderne vertalingen.

Daar Venus de meest helder schijnende planeet is EN bij tijd en wijle een morgenster ligt het voor de hand dat deze met Helel wordt bedoeld. Dit wordt bovendien nog eens ondersteund met de hierboven genoemde etymologie.

Share/Bookmark

Daniël 7:10 (Herziene Statenvertaling)

Vorige maand was ik op vakantie en op een avond waren we aan zee omdat we vermoedden dat het “lichten der zee” te zien was. Een fenomeen wat vaak te zien is als er een oosterwind is geweest en ontstaat doordat verschillende soorten zeeorganismen, zoals de zeevonk, het vermogen hebben om licht te produceren. Terwijl daarna in het donker terugliepen, gaat het oog automatisch omhoog naar de sterrenhemel en het meest imposante wat je dan ziet is de Melkweg. Bovendien omdat we in de goede tijd van het jaar waren, zagen we ook nog verschillende Perseïden. Kortom een avond die niet meer stuk kon.

Nou blijkt dat in de Bijbel bovengenoemde passage voorkomt en verschillende uitleggers willen dit uitleggen dat de Melkweg ermee wordt bedoeld. Ze baseren zich op het feit dat het Hebreeuwse נהר די נור “Nehar di Nur” dat vaak vertaald wordt met “vurige rivier” of “de rivier van de hemel” een zelfde benaming heeft in andere talen. In het Egyptisch wordt de Melkweg NRT genoemd, in het Akkadisch Nahru en Arabisch Al Nahr.

Om te laten zien hoe mooi de Melkweg is als je je op een plek bevind waar het goed donker is, vond ik in mijn archief onderstaande compositiefoto van Avdat bij nacht, met daarboven de Melkweg en de komeet McNaught die in 2007 te zien was.

Share/Bookmark

In de Bijbel worden vallende sterren verschillende keren genoemd. Zo lezen we in Richteren 5:22 “Van den hemel streden zij, de sterren uit haar loopplaatsen streden tegen Sisera.” en in Openbaring 6:13 “En de sterren des hemels vielen op de aarde“.

Voor hen die het fenomeen willen zien, morgen en overmorgen zijn de beste kansen.

Share/Bookmark

Alleen met Photoshop of GiMP (zie je hoe mooi Jim), kun je Mars zo groot als de Maan laten lijken. Nog dichterbij, dat kan met GoogleMars.

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Op zich is zo’n vergissing snel gemaakt, vervelender is de voorgestelde symboliek en ik weet dat deze steeds vaker van de kansel wordt gepredikt. Deze symboliek is niets anders dan een moderne vorm van astrolatrie (de verering van sterren), iets waar in de Bijbel duidelijk tegen wordt geageerd (Deut. 4: 19; 5:8; 17:3). Gelovigen moeten zich verre houden van dit soort onzin, het christendom is geen overblijfsel van flarden “sterrenkundige kennis” en “zonaanbidding”, nergens in de Bijbel of in de kerkgeschiedenis vinden we hier verwijzingen naar. Pas tegen het einde van de 19de eeuw komen populaire “theologen”, met weinig kennis van de Hebreeuwse en Griekse grondtekst met allerlei fantastische verklaringen, die niet Bijbels gefundeerd zijn. Helaas zien we dat tegenwoordig deze ideeën steeds meer ingang vinden omdat men het niet meer nodig vind om de Bijbel zelf te bestuderen.

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Dezelfde redenatie vindt men terug in de evolutieleer, ook hier gaat men er van uit dat door een toevallige samenloop, ‘Big Bang’ genaamd, er allerlei atomen ontstonden. Door aantrekking en afstoting ontstonden in de eeuwen hierna moleculen, welke in de millennia daarna sterrenstelsels en sterren vormden. Door toeval ontstonden door inwerking van verschillende sterren planeten. Vervolgens ontstond op microcosmos niveau mineralen waaruit weer eiwitten ontstonden. Hieruit ontstonden miljarden jaren later bij toeval plantaardige en dierlijke wezens, welke verder evalueerden in de miljoenen jaren tot wat we nu zien.

Gaat men er in het Toevalsspel van Argax nog er van uit dat er een verhalenschrijver is die door middel van dobbelstenen een verhaal schrijft, in de evolutieleer gaat men er van uit dat zelfs de ‘verhalenschrijver’ niet meer aanwezig is en dat alles bij toeval ontstond. Hoe logisch beide redenaties ook mogen zijn, het is vele malen logischer dat met de intelligentie van de verhalenschrijver een verhaal sneller geschreven kan worden door niet gebruik te maken van de dobbelstenen maar door de woorden en zinnen rechtstreeks op te schrijven. Het zelfde geldt voor de evolutie ook in deze is het vele malen logischer om in een ‘bovennatuurlijk’ Wezen te geloven die het heelal heeft gecreeerd.

Bovendien wordt in beide redenaties nog iets anders vergeten. Stel dat er door het spel van Argax een verhaal is ontstaan, dan is dat nog steeds niets anders dan een willekeurige rangschikking van letters. Het bizondere van een verhaal is dat naast deze willekeurige rangschikking van letters er op een hoger niveau een betekenis in is gelegd door de schrijver en welke alleen begrepen kan worden door iemand die niet alleen de letters herkend maar ook weet wat de diverse woorden betekenen en wat er in de context van de zinnen mee wordt bedoeld.
Het zelfde geldt voor de mens, als dit volgens de evolutieleer alleen maar een toevallige rangschikking is van atomen en moleculen, dan gaat men er volledig aan voorbij dat de mens kan denken en op een geheel ander abstractie niveau handelingen kan uitvoeren welke absoluut onmogelijk zijn op het niveau van atomen en moleculen. Men denke bijvoorbeeld aan het schrijven van een verhaal, de fantasieen welke al dan niet in een verhaal zijn neergezet hoeven absoluut niet te voldoen aan de natuurwetten van het heelal.

Op dit punt blijkt dat het steeds waarschijnlijker wordt dat een intelligent Wezen het heelal en alles wat daar in is heeft geschapen. Als dit zo is kunnen we dan bewijzen vinden van deze God. In de automatisering, welke een creatie is van de mens, vinden we ook allerlei aanwijzingen dat het door mensen is gemaakt. Bijvoorbeeld, het logo in een programma, of als we geluk hebben zien we de naam en het email adres van de programmeur. Er is dus een afdruk in de programma’s dat het door iemand is gemaakt, in de mensheid zien we ook zo’n afdruk of besef dat er een God bestaat. In iedere cultuur en beschaving in welke tijd is er altijd sprake geweest dat er een god of goden zijn.
Vaak is dit een vertekend beeld, doordat bijvoorbeeld voorbeelden uit het heelal (de maan of de planeten) het voorwerp zijn geworden, zoals in de sterreligies, of we zien dat zo’n voorbeeld wordt gemixed met godsbesef en zodoende tot een bovennatuurlijk wordt bevorderd, zoals bij de moslims (Allah was van oorsprong de maan). In de joodse en christelijke religie zien we een beeld geschetst welk is ontdaan van bovengenoemde vertekeningen.

In het allereerste Bijbelboek Genesis (בְּרֵאשִׁית), wordt verhaald hoe God de hemel en de aarde schiep (ex nihilo), we lezen regelmatig “En God zeide” het woord אמר zeide staat altijd in verband met een object, in dit geval de materie. Later in Psalm 33: 6 wordt deze uitdrukking specifieker benadrukt: “Door het Woord des HEEREN zijn de hemelen gemaakt, en door den Geest Zijns monds al hun heir.”. Het Hebreeuwse דבר heeft niet alleen een betekenis van Woord, maar ook van Doen en dan in de context dat er een plan aanwezig is. Als we dan de eerste verzen van Genesis opnieuw lezen dan blijkt dus dat door middel van een zeer overwogen plan de hemel en aarde werd geschapen. Echter dit is nog steeds een creatie van materie en we hebben geconstateerd dat mensen meer zijn dan materie, immers het denken, de intelligentie is niet te vergelijken met materie. We lezen nu in Genesis 1: 27 “En God schiep de mens naar Zijn beeld”, hoe Hij dit deed blijkt uit een volgend hoofdstuk (2: 4-7): Maar een damp was opgegaan uit de aarde, en bevochtigde den gansen aardbodem. En de HEERE God had den mens geformeerd uit het stof der aarde, hier wordt dus weer gesproken over de materie, maar dit was niet voldoende want anders bleef de mens zielloos en de dieren gelijk. Vandaar dat er vervolgt wordt met: en in zijn neusgaten geblazen den adem des levens. God voegde dus een iets van Zichzelf toe, waardoor de mens werd tot een levende ziel.
Hieruit blijkt dat God de Maker is van alles en net zoals een programmeur met een simpele druk op de knop zijn programma kan verwijderen zo kan ook God dit. Opdat men wete, van den opgang der zon en van den ondergang, dat er buiten Mij niets is, Ik ben de HEERE, en niemand meer. (Jesaja 45: 6) waarbij nogeens nadrukkelijk wordt gewezen waarom God dit kan: Ik formeer het licht, en schep de duisternis; Ik maak den vrede en schep het kwaad, Ik, de HEERE, doe al deze dingen. (vs. 7)

Nu we op een logische manier hebben aangetoond dat God de Schepper is, komt automatisch de vraag op waarom God dan Zijn Zoon naar deze aarde stuurde voor onze zonden. Was er dan geen andere mogelijkheid? Ook hier blijkt dat de Bijbel op een logische manier een antwoord geeft. In Johannes 1: 1-5 lezen we: In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God. Dit was in den beginne bij God. Alle dingen zijn door Hetzelve gemaakt, en zonder Hetzelve is geen ding gemaakt, dat gemaakt is. In Hetzelve was het Leven, en het Leven was het Licht der mensen. En het Licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft hetzelve niet begrepen. In de eerste instantie lijkt dit erg op de passage in Genesis, ook hier weer de nadruk dat alles door God is gemaakt en wel door λογος het Woord. Het woord λογος is zeer zorgvuldig gekozen en heeft niet alleen de betekenis van een gesproken woord (cf. Matthëus 8: 8; Hesiodus Theogony 229) maar ook van een gedachte, een intentie (cf. Plato Phaedrus 73^a), terwijl in de Joods Alexandrijnse filosofie van Philo de λογος de betekenis krijgt van het Denken als scheppende kracht, in dan specifiek de scheppende gedachte van God “de Rede”.
De enige Weg om wijzigingen in Zijn creatie door te voeren kan alleen door dit zelf te doen, hier zien we dus een ‘afdruk’ van Gods ingrijpen. Dit was de enige mogelijkheid om de schepping volkomen te laten worden of zoals in Colossenzen (1: 20) staat : En dat Hij, door Hem vrede gemaakt hebbende door het bloed Zijns kruises, door Hem, zeg ik, alle dingen verzoenen zou tot Zichzelven, hetzij de dingen, die op de aarde, hetzij de dingen die in de hemelen zijn. Hierdoor is er een eeuwigdurende vrede gesticht tussen God en alles wat in de hemelen en op aarde is. Door de wetten welke aan Mozes zijn gegeven (Exodus 20: 1; Johannes 1:17) wisten we wat we wel of niet moesten doen, maar door Christus is de genade en de waarheid geworden Vandaar dat Christus zei: Meent niet, dat Ik gekomen ben, om de wet of d
e profeten te ontbinden; Ik ben niet gekomen, om die te ontbinden, maar te vervullen. (Matthëus 5: 17)

Concluderend kunnen we stellen dat theorieën en hypotheses zoals de ‘Big Bang’ niet blijken te voldoen op basis van bovengenoemde redeneringen. Verder kunnen we concluderen dat de hemel en aarde door een intelligent Wezen is geschapen, welke wij God noemen. Deze God heeft in Zijn schepping ‘afdrukken’ achtergelaten zoals onze verwachting was. Het enige wat wij als ‘redelijke’ mensen kunnen doen is deze God erkennen en Zijn geboden volgen.

Share/Bookmark

Een van de zaken waar men zich in de natuurwetenschappen mee bezig houdt is het ontstaan van dit alles. In de kosmologie, “de wetenschap of theorie van het heelal als een geordend geheel beschouwd” is met name de Big Bang hypothese bekend. Echter in hoeverre is deze hypothese onderbouwd en is deze te verenigen met het geloof? Nu is de aard van de wetenschap in het algemeen dat zij een fenomeen verklaren in de vorm “Dit fenomeen gebeurde omdat…”, terwijl de theologie dit doet in de vorm van “Dit fenomeen gebeurde als gevolg van…”. Het grote verschil is dus dat de wetenschap begint met het excluderen van ieder geestelijk iets, terwijl theologie juist begint met God in de studie van de natuur.
Willen wij dus deze hypothese verifieren dan moeten alle aspecten, zowel de wetenschappelijke als de geestelijke, bestudeerd worden. Nu blijkt dat ongeacht welke hypothese in de kosmologie wordt aangehangen, er drie mogelijke verklaringen zijn voor het begin van het heelal (McDowell, J., 1980, The Creation, Here’s Life Publishers, Inc., San Bernardino, California, p. 33) :

• Het heelal is niet eeuwig, maar ontstond zonder een preëxistentie.
• Het heelal is van zichzelf eeuwig, hoewel deze veranderd kan zijn in de verschillende tijden.
• Het heelal is niet eeuwig maar ontstond op een tijdstip en dit werd veroorzaakt door iets of iemand anders dan zichzelf.

• De wet van het behoud van energie. Hetgeen betekent dat in ieder ‘gesloten systeem’,(Nolan, P. J., 1995, Fundamentals of College Physics, Wm. C. Brown Communications, Inc., Dubuque, Iowa, p. 198) de hoeveelheid energie constant is en niet veranderd in de loop der tijden. Energie ontstaat dus nooit maar kan alleen worden getransformeerd in andere vormen, vergelijk in deze de bovengenoemde formule van Einstein. Om deze reden is het “steady state universe model” afgewezen.
• De wet van entropie: bij een omkeerbaar proces in een afgesloten systeem blijft de entropie gelijk, de entropie kan als maatstaf beschouwd worden voor de ongeordendheid in dat systeem.

De schrijver gaat ervan uit dat alle verhalen in de wereld in wezen uit slechts zesentwintig letters bestaan. De letters zijn steeds dezelfde, alleen hun onderlinge samenhang wisselt. Met de letters worden woorden gevormd, met de woorden zinnen, met de zinnen hoofdstukken en met hoofdstukken verhalen. Het Toevalsspel gaat er dan ook vanuit dat als je maar lang genoeg gooit met een aantal dobbelstenen, met letters op de zes kanten, er op een gegeven moment bij toeval woorden ontstaan. Als je nog langer doorspeelt, bijvoorbeeld honderd jaar of desnoods nog langer, dan moet er naar alle toevalligheid ook eens een gedicht uit komen. En speel je het voor eeuwig, dan moeten zo alle gedichten en verhalen die er maar mogelijk zijn ontstaan.

Wordt vervolgt…

Share/Bookmark

www.astraalteria.nl/foto

Share/Bookmark

Share/Bookmark

Share/Bookmark